ยามนี้กวนหนิงพาผู้คนมุ่งหน้าไปยังวัดหานซานแล้ว คนในจวนจำนวนไม่น้อยอยากมาดูความครึกครื้น จึงพากันติดตามมาด้วย
กวนหนิงยังอยากให้เซวียนหนิงได้เห็นท่วงท่าอันสง่างามของเขา ทว่านางไม่มา คิดว่านางคงยังไม่คุ้นชินกับงานเช่นนี้...
ระหว่างที่เขาเดินทางไป วัดหานซานก็มีผู้คนเนืองแน่นแล้ว
พิธีมหาทานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีพระเถระสูงส่งเทศนาสั่งสอน ทั้งยังมีการโต้วาทีทางธรรมหลายครั้ง บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อถึงวันนี้ ก็เหลือเพียงรายการสุดท้ายเท่านั้น
ลานกว้างตรงกลางถูกเว้นให้โล่ง รอบด้านมีผู้คนทั้งนั่งและยืนล้อมแน่น ทุกคนต่างรอคอยช่วงเวลาสุดท้ายที่จะมาถึง
ไม่นานนัก บุรุษผู้หนึ่งก็เดินออกมา เขาสวมจีวรสีขาวเรียบง่าย ในมือถือไม้เท้าหัวตะขอไม้ เท้าเปล่าไร้รองเท้า ใบหน้าประดับรอยยิ้มสงบนิ่ง
เครื่องแต่งกายเรียบง่ายยิ่ง ทว่ากลับมีบุคลิกพิเศษไม่เหมือนผู้ใด
เขาคือพระอาจารย์ฮุ่ยซิน ผู้เลื่องลือไปทั่ว ได้รับการยกย่องว่ามีปัญญาไร้ผู้ใดเทียบ เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งพุทธศาสนา!
เขาก้าวออกมา ยืนสงบนิ่งอยู่กลางลาน
“พระอาจารย์ฮุ่ยซินมาแล้ว!”
“นี่หรือพระอาจารย์ฮุ่ยซิน? ดูธรรมดายิ่งนัก!”
“เจ้ารู้อันใด? นี่ต่างหากคือขั้นสูงสุด กลับคืนสู่สามัญ!”
“พระอาจารย์ฮุ่ยซินเก่งกาจจริง ๆ หลายวันมานี้เอาชนะปรมาจารย์ธรรมะทั้งจากวัดหานซานและแคว้นต้าคังของเราอย่างต่อเนื่อง แม้แต่เย่หงอวี่ บัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชสำนักเรา ยังโต้วาทีกับเขาแล้วพ่ายแพ้”
“คนผู้นี้ลึกล้ำหยั่งคะเนมิได้ แต่ซื่อจื่อกวนต้องเอาชนะได้แน่!”
“ถูกต้อง!”
“ซื่อจื่อกวนเป็นผู้ใดหรือ? เขาคือยอดบุรุษอันดับหนึ่งแห่งแคว้นต้าคัง พระอาจารย์ฮุ่ยซินอยู่ต่อหน้าเขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาต่ำต้อยเท่านั้น”