บทที่ 200 เส้นทางที่เจ้าเดินนั้นผิดแล้ว
กวนหนิงยังคงสงบนิ่ง เอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่ใจหลายประโยค
“ดอกไม้หนึ่งดอกคือโลกหนึ่งใบ หญ้าหนึ่งต้นคือสวรรค์หนึ่งแห่ง ต้นไม้หนึ่งต้นคือชีวิตล่องลอยหนึ่งหน กอปรด้วยใบไม้หนึ่งใบย่อมพบพระตถาคต เม็ดทรายหนึ่งเม็ดคือสุขาวดีหนึ่งแดน ผืนดินหนึ่งผืนคือแดนบริสุทธิ์หนึ่งแห่ง รอยยิ้มหนึ่งคราคือบุญสัมพันธ์หนึ่งสาย ความคิดหนึ่งขณะคือความสงบหนึ่งหน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้
สีหน้าฮุ่ยซินพลันสั่นไหว จิตใจสะเทือนอย่างรุนแรง
คำถามที่เขาถามกวนหนิง แท้จริงแล้วเป็นคำถามที่อาจารย์ของเขาเคยถามเขา
แต่เขาไม่อาจตอบได้
หรือกล่าวให้ถูกคือ เขาไม่รู้ว่าคำตอบใดจึงเหมาะสมที่สุด
บัดนี้เขาพบคำตอบแล้ว
“อมิตาภพุทธ”
ฮุ่ยซินกล่าวเสียงขรึมว่า “ระดับธรรมะของท่านสูงส่งยิ่งนัก อาตมาละอายที่มิอาจเทียบได้”
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขากล่าวเช่นนี้
ผู้คนรอบข้างต่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เพียงรู้สึกคลุมเครือว่าถ้อยคำนี้ลึกล้ำยากหยั่งถึง
แต่ฮุ่ยซินกล่าวชื่นชมว่าไม่อาจเทียบได้ นั่นเป็นความจริง
สีหน้าซ่งเฉิงแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
หรือว่าซื่อจื่อกวนผู้นี้จะเอาชนะฮุ่ยซินได้จริง ๆ?
เส้นทางแห่งชัยชนะต่อเนื่องของเขาจะต้องจบลงเพียงเท่านี้หรือ?
ฮุ่ยซินถามติดกันสามข้อ กวนหนิงล้วนตอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ บัดนี้ถึงคราวกวนหนิงถามบ้างแล้ว
“ผู้ศรัทธาในพระพุทธศาสนาล้วนปรารถนาบรรลุพุทธะ ขอถามพระอาจารย์ว่าแท้จริงแล้วจะบรรลุพุทธะได้อย่างไร?”
“นี่...”
เมื่อได้ยินคำถามนี้
ทุกคนต่างชะงักงันไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ฮุ่ยซินเป็นฝ่ายถามคำถามยากจะตอบมาโดยตลอด ถึงคราวซื่อจื่อกวนแสดงฝีมือบ้างแล้ว
คำถามนี้มิใช่เรื่องยากหรือง่าย แต่เป็นคำถามที่ไม่อาจตอบได้โดยแท้
จะบรรลุพุทธะได้อย่างไร?