ภายในสำนักศึกษาหลวง ห่างจากเรือนพักหลายหลังออกไป มีสถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง คล้ายบ้านชาวนา มีเพียงกระท่อมมุงจากหลังหนึ่ง
ยากจะจินตนาการว่าในสำนักศึกษาหลวงจะมีสถานที่เช่นนี้ แม้แต่ในเมืองซ่างจิงก็ยังนับว่าหาได้ยากยิ่ง
หน้ากระท่อมมีโต๊ะไม้ไผ่ตัวหนึ่ง ด้านละคน นั่งประจันหน้ากันอยู่
คนที่นั่งทางขวาคือชายชรา สวมเสื้อผ้าป่านหยาบเรียบง่าย เส้นผมขาวโพลน ดูแล้วอายุล่วงเลยวัยเจ็ดสิบ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ทว่าดวงตากลับไม่ขุ่นมัว หากยังฉายแววตกผลึกผ่านกาลเวลา เปี่ยมด้วยปัญญา
ตรงข้ามชายชราเป็นบุรุษวัยราวห้าสิบ สวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวอ่อน รูปร่างค่อนข้างท้วม ผิวขาวผ่อง เห็นได้ชัดว่าบำรุงรักษาตนเป็นอย่างดี ใบหูใหญ่กว่าคนทั่วไป
หากมีผู้เชี่ยวชาญด้านการดูลักษณะคนอยู่ด้วย เพียงมองก็ย่อมรู้ว่าคนผู้นี้มีโหงวเฮ้งขุนนางมาแต่กำเนิด
ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน
ชายชราที่นั่งทางขวาเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเป็นอัครมหาเสนาบดีรองในราชสำนัก ทั้งยังต้องวุ่นวายกับกิจการบ้านเมืองทุกวัน ภาระรัดตัวถึงเพียงนั้น วันนี้กลับมีเวลามาหาข้า นับว่าหาได้ยากจริง ๆ”
ผู้ที่นั่งประจันหน้ากันอยู่ก็คือเซวียหวยเหริน อัครมหาเสนาบดีรองในราชสำนักนั่นเอง
“ข้ามาเยี่ยมท่านเจ้าสำนักพิธีการ ย่อมเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วมิใช่หรือ”
น้ำเสียงของเซวียหวยเหรินราบเรียบ
“ดังคำกล่าวที่ว่า หากไม่มีธุระย่อมไม่เข้าวิหารสามรัตนะ จุดประสงค์ที่ข้ามา เชื่อว่าท่านเจ้าสำนักพิธีการคงเข้าใจดี เรื่องของจูเจี่ย พอจะผ่อนปรนให้บ้างได้หรือไม่ จากปราชญ์ผู้ดูแลการศึกษาถูกลดตำแหน่งลงเป็นผู้ช่วยอาจารย์ นี่หนักเกินไปหรือไม่”
“หนักหรือ?”
เจ้าสำนักพิธีการกล่าวเสียงเรียบ “ในเมื่อท่านมาแล้ว ข้าก็ขอเตือนท่านไว้ด้วย สำนักศึกษาหลวงเป็นสถานศึกษา เป็นสถานที่บริสุทธิ์สะอาด ไม่อาจปล่อยให้แปดเปื้อนได้ ท่านจะทำอย่างไรที่อื่นก็เรื่องของท่าน แต่ที่นี่ไม่มีวันอนุญาตให้ทำเช่นนั้น…”