กวนหนิงกลั้นความขุ่นเคืองไว้เต็มอก
ไม่ใช่ว่าเจ้าถอนสัญญาหมั้นระหว่างข้ากับองค์หญิงหย่งหนิง แล้วเปลี่ยนเป็นองค์หญิงเซวียนหนิงหรอกหรือ?
ฉันไม่ได้ต่อต้าน แถมยังยอมรับอย่างผ่าเผย
แต่ต่อไปฉันจะทำให้เจ้าจำต้องยกองค์หญิงหย่งหนิงให้แต่งกับฉันอีกครั้ง แล้วตบหน้าตัวเองให้ได้!
กวนหนิงคิดในใจ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “อย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อยเป็นค่อยไป เวลายังมีอีกมาก”
“ซื่อจื่อพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้องค์หญิงเซวียนหนิงก็จะเสด็จมาแล้ว”
“ไม่มีเรื่องให้ต้องยุ่งอันใด”
กวนหนิงรับคำของจิ่นเยวี่ยแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นี่คงเป็นงานแต่งที่เรียบง่ายที่สุดแล้ว ไม่สิ ควรเรียกว่าเป็นงานแต่งที่ธรรมดาสามัญที่สุด...”
ค่ำคืนผ่านไปอย่างสงบ
รุ่งขึ้น กวนหนิงตื่นแต่เช้า สวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงสด โดยมีสาวใช้หลายคนคอยปรนนิบัติ
แม้ทุกอย่างจะจัดอย่างเรียบง่าย แต่สิ่งที่ควรเตรียมก็ยังต้องเตรียม
“ซื่อจื่อหล่อเหลายิ่งนักเจ้าค่ะ”
เสี่ยวเซียงอดเอ่ยชมตามเคยไม่ได้
ไม่นานก็แต่งตัวเสร็จ จากนี้ก็รอให้องค์หญิงเสด็จมาถึง
งานแต่งนี้ช่างไร้บรรยากาศเสียจริง
ในจวนอ๋องจิงมีคนไม่มากนัก แม้จะประดับโคมแขวนผ้าแดง โคมแดงใบใหญ่ห้อยสูง แต่กลับดูเงียบเหงา
กวนหนิงไม่ได้เชิญผู้ใดมา อีกอย่าง เกรงว่าจะไม่มีใครยอมมาด้วยซ้ำ...
“ขอแสดงความยินดีกับซื่อจื่อกวนในวันมงคลสมรส!”
ขณะนั้นเอง เสียงอึกทึกก็ดังมาจากนอกโถง
กวนหนิงเดินออกไป เห็นคนกลุ่มหนึ่งยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น
ผู้ที่นำหน้าคือลู่จวิ้นเยี่ยน ลี่ซูหลาน สองคนจากสำนักตลกเต๋ออวิ๋น และคนแปลกหน้าอีกหลายคน
กวนหนิงรู้สึกตื้นตันอยู่บ้าง เขาไม่ได้เชิญด้วยตนเอง แต่คนเหล่านี้ก็ยังมา
“ยิ้มหน่อยสิ เจ้าเป็นราชบุตรเขยแล้ว”