“อะไรนะ?”
ทุกคนคล้ายได้ยินผิดไป ข่าวการถอยทัพของกองทัพเว่ยในยามนี้กลับไม่สำคัญอีกต่อไป
“เป็นความจริง มีข่าวมาแล้วจริง ๆ”
“หน่วยสอดแนมอยู่ที่ใด ให้เข้ามา”
หยางซู่เอ่ยขึ้นทันที
ดูท่าเขาเองก็อยากรู้รายละเอียดเช่นกัน
ทุกคนเงียบงัน ข่าวที่นำกลับมาคงไม่ใช่ข่าวดีเป็นแน่…
ไม่นานนัก ทหารคนหนึ่งก็ถูกพาเข้ามา เขาเคยถูกส่งออกไปปฏิบัติหน้าที่สอดแนม เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ดูท่าคงผ่านความลำบากมาไม่น้อย ทว่าจิตใจกลับแจ่มใสยิ่ง
“เขาชื่อหูต้า เพิ่งกลับมาขอรับ”
คนผู้นั้นแนะนำ
หยางซู่ถามว่า “มีข่าวของกวนหนิงแล้วหรือ?”
“มีแล้ว!”
หูต้ากล่าวอย่างตื่นเต้น “นอกจากกองทัพหลักของพวกเราที่ติดอยู่แถบเมืองปาแล้ว คนในพื้นที่อื่นล้วนทราบกันหมด อีกไม่นานข่าวก็คงแพร่เข้ามาถึง”
“ตกลงเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ พูดแต่ประเด็นสำคัญ กวนหนิงเป็นอะไรหรือไม่?”
กวนเหวินทง แม่ทัพรอง เอ่ยถามทันที
“เขาไม่เป็นอะไร อ๋องเจิ้นเป่ยยึดดินแดนที่เสียไปของสองเมืองเจียงลี่และเจียงทงกลับคืนมาทั้งหมดแล้ว ทั้งยังกวาดล้างกองทัพศัตรูจนสิ้น กล่าวได้ว่าศึกก่อนหน้านี้ของฝ่ายศัตรูล้วนสูญเปล่า”
“อะไรนะ?”
“อะไรนะ?”
ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว แม้แต่หยางซู่ก็เผลอโน้มกายไปข้างหน้า ก่อนเอ่ยถามว่า “เจ้าหมายความว่ากวนหนิงไม่เพียงยังไม่ตาย แต่ยังยึดดินแดนสองเมืองเจียงทงกับเจียงลี่กลับคืนมาได้ทั้งหมดด้วยหรือ?”
“ขอรับ!”
หูต้ากล่าวว่า “หนิงอ๋อง หรือก็คืออ๋องเจิ้นเป่ย เขาสังหารทหารศัตรูไปกว่าห้าหมื่นนาย…”
“ข้าถูกขังอยู่ด้านนอก อยากกลับมารายงานข่าวอยู่เนือง ๆ แต่กองทัพศัตรูเฝ้ารักษาเมืองปาอย่างเข้มงวด บัดนี้พวกมันถอยทัพครั้งใหญ่ ข้าจึงมีโอกาส…”