เงียบงันลงอีกครั้ง
เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า ไม่ว่าทางเลือกใดก็ล้วนไม่น่าพึงใจ
หากเลือกทางแรก ความเสี่ยงย่อมสูงเกินไป เพราะพวกเขาถูกตัดขาดจากแผ่นดินของตนโดยสิ้นเชิง หากยังคงเดินหน้าบุกต่อก็จะกลายเป็นกองทัพโดดเดี่ยว นี่เป็นข้อห้ามใหญ่หลวงในตำราพิชัยสงคราม
หากเลือกทางที่สอง ก็หมายความว่าต้องละทิ้งแผนการบุกโจมตีที่ดำเนินอยู่ ย่อมทำใจยอมรับได้ยากยิ่ง พวกเขาทุ่มเทไปมากแล้ว อีกทั้งการที่สองรัฐผนึกกำลังกันก็เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ทางรัฐเหลียงกำลังรุดหน้าอย่างมาก จะปล่อยให้ฝ่ายตนเป็นตัวถ่วงได้อย่างไร!
“บัดซบ!”
อู๋เผิงจู่กล่าวอย่างอดกลั้นไม่ไหว “กองทัพกวนหนิงเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว หากต้องกำจัดพวกเขา อย่างน้อยต้องส่งทหารห้าหมื่นนายไปอีก หากลดกำลังลงอีกห้าหมื่น พวกเราย่อมรบต่อไม่ไหวแน่ จะทำเช่นไรดี?”
“ส่งกองทัพใหม่จากแนวหลังเข้าโจมตีเพิ่มได้หรือไม่?”
มีคนเสนอขึ้น
“การส่งกองทัพใหม่ต้องใช้เวลา แต่กองทัพใหญ่เช่นนี้ของพวกเรา หากเสบียงขาดเพียงวันเดียวก็อยู่ไม่ได้ ยิ่งกว่านั้น บัดนี้กวนหนิงยึดครองสองจวนเจียงทงกับเจียงลี่ จะกำจัดได้โดยง่ายหรือ ทุกวันนี้แค่ถูกก่อกวนก็แทบทนไม่ไหวแล้ว”
ทุกคนถกเถียงกัน ทว่าไม่มีผู้ใดคิดหาทางออกได้!
หนานหยวนกล่าวเสียงขรึม “เมื่อยี่สิบปีก่อน รัฐต้าเว่ยของข้าเปิดศึกบุกต้าคัง ช่วงแรกดำเนินไปเช่นเดียวกับยามนี้ รุกคืบอย่างรวดเร็ว ไร้ผู้ต้านทาน ใกล้จะได้ผลลัพธ์ครั้งใหญ่แล้ว จู่ ๆ กวนฉงซานก็พากองทัพเจิ้นเป่ยมาถึง รัฐต้าเว่ยของข้าสูญเสียไพร่พล พ่ายแพ้ยับเยินกลับไป!”
“ครานั้นบิดาของข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ หลังกลับถึงรัฐก็ตรอมใจจนสิ้นใจ!”
ทุกคนเงียบงัน
พวกเขาย่อมรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
“ราวกับเป็นวัฏจักรแห่งชะตากรรม!”