เมื่อถูกซักถามถึงขั้นนี้ เพียงดูปฏิกิริยาของเอ้อเฉิงก็รู้ได้ว่าเขาต้องมีพิรุธ ผู้คนต่างตกตะลึงยิ่งนัก
ยามศึกประชิดกลับสมคบศัตรูต่างแคว้น คิดปองร้ายอ๋องเจิ้นเป่ย หากความผิดนี้ถูกตัดสินว่าจริง เอ้อเฉิงคงมิใช่แค่ถูกประหาร แต่ยังจะพาลให้คนทั้งตระกูลต้องรับโทษไปด้วย
ช่างบังอาจเสียจริง กล้าก่อเรื่องอุกอาจถึงเพียงนี้
นับว่าโชคดีที่กวนหนิงมิใช่คนไร้ความสามารถ มิหนำซ้ำยังไม่ถูกลอบทำร้ายจนตาย กลับพลิกสถานการณ์ศึกได้ด้วยกำลังของตนเอง!
นี่คือผู้สร้างคุณูปการให้ต้าคังทั้งแผ่นดิน!
เมื่อคิดเช่นนี้ ผู้คนก็อดถอยห่างจากเอ้อเฉิงมิได้ แววตาเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง ไม่ว่าที่ใด คนที่ลอบทำร้ายพวกเดียวกันจากเบื้องหลังย่อมถูกผู้คนรังเกียจ!
นี่คือกบฏต่อแผ่นดิน!
สีหน้าเอ้อเฉิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ชั่วขณะหนึ่งถึงกับพูดไม่ออก
“ยังมีสิ่งใดจะกล่าวอีกหรือไม่?”
“ข้า...ถูกใส่ความ!”
สิ่งที่เขาพูดได้มีเพียงประโยคนี้
“ศึกใหญ่ประชิดอยู่เบื้องหน้า ข้าจะยังไม่คิดบัญชีกับเจ้า หลังศึกสิ้นสุดแล้วจะต้องสืบให้กระจ่างว่าความผิดของเจ้าเป็นเช่นไร!”
กวนเหวินทงเอ่ยขึ้นว่า “นับแต่บัดนี้ ให้ปลดเอ้อเฉิงจากตำแหน่งแม่ทัพ คุมตัวไว้อย่างเข้มงวด ห้ามเกิดข้อผิดพลาด!”
“ทหาร พาตัวลงไป!”
พลทหารสองนายเข้ามาถอดหมวกเกราะและอาวุธของเขา ก่อนจะปลดเกราะออก...
กวนเหวินทงเป็นรองแม่ทัพใหญ่ ย่อมมีอำนาจกระทำเช่นนี้
“ข้าถูกใส่ความ! ข้าถูกใส่ความ!”
เอ้อเฉิงคุกเข่าลงเบื้องหน้าหยางซู่ ร้องตะโกนด้วยความรวดร้าว
บัดนี้มีเพียงหยางซู่เท่านั้นที่คัดค้านคำสั่งของกวนเหวินทงได้
“กั๋วกงแห่งรัฐเยว่ ข้าถูกใส่ความ ข้าจงรักภักดีต่อต้าคังอย่างเห็นได้ชัด ไฉนข้าจะสมคบศัตรูต่างแคว้นปองร้ายอ๋องเจิ้นเป่ยได้...”
เขากล่าวพลางเผยสีหน้าคาดหวัง