"บรรเลงดนตรี!"
กวนหนิงตะโกนเสียงดัง
ทันใดนั้น เสียงดนตรีมงคลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็ดังขึ้นต่อเนื่อง
"เชิญเจ้าสาวเข้ามาแล้ว!"
ลู่จวิ้นเยี่ยนตะโกนรับบรรยากาศขึ้นมาอีกเสียง
"เชิญเจ้าสาวเข้ามาแล้ว!"
เหล่าบัณฑิตจากสำนักศึกษาหลวงที่มาร่วมงานต่างส่งเสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียง
บรรยากาศที่เดิมเงียบเหงาพลันคึกคักขึ้นทันที ยามนี้จึงค่อยมีบรรยากาศของงานแต่งงานขึ้นมา
ผู้คนที่มามุงดูเห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะมีท่าทีเช่นนี้ หลังจากตกตะลึงเล็กน้อย พวกเขาก็รู้สึกว่านับว่าดี และมุมมองที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนไปบ้าง
ใช่แล้ว!
นี่ต่างหากคือการแสดงออกถึงความเข้มแข็ง และเป็นท่าทีที่ควรมี
"ขอแสดงความยินดีกับซื่อจื่อกวนที่เข้าพิธีมงคล!"
"ขอแสดงความยินดีกับซื่อจื่อกวนที่เข้าพิธีมงคล!"
ผู้คนเหล่านั้นพลอยได้รับบรรยากาศไปด้วย ต่างพากันกล่าวคำยินดีเสียงดัง
กวนหนิงหันไปเอ่ยกับพ่อบ้านอู๋ว่า "จงไปหาคนมาจัดเตรียมงานทันที ตั้งโต๊ะเลี้ยงใหญ่ในจวน พวกเขาดูแคลนเราได้ แต่เราจะดูแคลนตัวเองไม่ได้ ต้องแสดงท่าทีให้พวกเขาเห็น!"
"ได้ขอรับ ท่านวางใจเถิด ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน"
แต่เดิมพ่อบ้านอู๋เห็นภาพตรงหน้าแล้วก็โกรธอยู่ไม่น้อย อดกลั้นความอัดอั้นมานาน บัดนี้ในที่สุดก็ได้ระบายออกมา
ไม่ว่าอย่างไร
ก็ไม่อาจทำให้เกียรติของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยต้องเสื่อมเสีย!
"ไปจัดการเถิด จงเร่งมือหน่อย"
กวนหนิงกำชับ ก่อนก้าวลงจากบันไดไปยังหน้ารถเกี้ยว
ขุนนางวัยกลางคนที่เดินทางมาด้วยกันดูคล้ายคาดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะทำเช่นนี้ หลังจากประหลาดใจเล็กน้อย เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "ข้าน้อยหวังหลินจง ดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมแห่งกรมพิธีการ ครั้งนี้เดินทางมาส่งองค์หญิงเซวียนหนิง"