ทุกคนต่างเงียบงัน จับตามองกวนหนิง คิดว่าเขาคงจะกล่าววาจายืดยาว แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะเอ่ยเพียงสี่คำนี้ ทำให้ทุกคนชะงักไปชั่วขณะ ทว่าไม่นานก็มีเสียงชื่นชมดังขึ้นทั่วบริเวณ
ถ้อยคำไม่กี่คำที่เรียบง่ายที่สุดกลับก่อให้เกิดเสียงสะท้อนในใจ ทำให้พวกเขามองกวนหนิงเปลี่ยนไปไม่น้อยในชั่วพริบตา
ซื่อจื่อกวนผู้นี้ก็ดูไม่เหมือนที่เล่าลือกันว่าเป็นคุณชายเสเพลวางอำนาจนี่นา?
ดูเป็นกันเองกับผู้คนดีมิใช่หรือ?
หรือข่าวลือจะผิดพลาด?
บรรยากาศในงานยิ่งคึกคักขึ้น
“ที่จริงซื่อจื่อกวนก็ดีไม่น้อย ใจกว้างถึงเพียงนี้ แม้แต่งกับองค์หญิงเซวียนหนิงก็ไม่เดือดดาล กลับยังวางท่าทีสง่างามได้”
“นี่ต่างหากคือความใจกว้างของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย”
“ใช่แล้ว พอเปรียบเทียบเช่นนี้ ราชวงศ์กลับดู...”
“ระวังวาจา พวกเราเป็นเพียงสามัญชน เรื่องเบื้องบนจะพูดส่งเดชได้อย่างไร?”
“ดื่มสุราเถิด ดื่มสุรา”
เมื่อเห็นภาพอันคึกคักในงาน กวนหนิงก็รู้สึกคุ้นเคยและใกล้ชิดอย่างยิ่ง
ภาพงานเลี้ยงใหญ่ที่ทุกคนกินดื่มร่วมกันเช่นนี้หวนกลับมาอีกครั้ง นับเป็นการรำลึกถึงชาติก่อนของเขาเช่นกัน...
“ซื่อจื่อ”
ยามนั้นจิ่นเยวี่ยเดินเข้ามา เอ่ยเสียงเบาว่า “งานที่เราจัดคราวนี้ใหญ่โตเกินไปหรือไม่?”
“ก็ต้องจัดให้ใหญ่ ยิ่งใหญ่ยิ่งดี”
“โต๊ะยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็มาไม่ขาดสาย แม้อาหารจะไม่ได้เลิศเลอนัก แต่ปริมาณมากถึงเพียงนี้ จนถึงยามนี้เฉพาะสุราก็ขนมาแล้วห้าคันรถ... แล้วยังต้องจัดต่อเนื่องถึงสามวัน!”
จิ่นเยวี่ยกล่าวว่า “ซื่อจื่อ ค่าใช้จ่ายสูงยิ่งนัก!”
“พวกเราขาดเงินหรือ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่กวนหนิงถามเช่นนี้ ในความคิดของเขา จวนเจิ้นเป่ยอ๋องที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ไม่น่าจะขัดสนเงินทอง