ทว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น เดิมทีตกลงกันว่าจะเที่ยวเล่นด้วยกัน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการสนทนาระหว่างคนสองคน
เซียวเล่อเหยากับกวนหนิงพูดคุยเรื่องราชกิจและบทกวี กวนหนิงยังเล่านิทานเรื่องหนึ่ง พร้อมเผยเนื้อเรื่องตำนานนางพญางูขาวล่วงหน้าเล็กน้อย บรรยากาศจึงกลมกลืนเป็นอย่างยิ่ง กว่าจะสิ้นสุดก็เป็นยามเย็นแล้ว...
“คนทั้งสองนี่...”
ลู่จวิ้นเยี่ยนกล่าวเสียงขรึม “ข้ามั่นใจว่าองค์หญิงหย่งหนิงมีใจให้กวนหนิง”
“ใครใช้ให้เจ้ามั่นใจเช่นนั้นกัน”
ลี่ซูหลานกำชับอีกครั้ง “แต่เจ้าห้ามแพร่งพรายออกไป”
“ข้ารู้แล้ว”
ในที่สุดงานเลี้ยงก็เลิกรา กวนหนิงกับลู่จวิ้นเยี่ยนออกจากงานพร้อมกัน
ลี่ซูหลานถามเสียงเบา “เจ้าจะแย่งบุรุษกับน้องสาวตนเองหรือ”
“เปล่า”
เซียวเล่อเหยามีสีหน้าสงบนิ่ง
“ยังบอกว่าเปล่าอีก แล้วเหตุใดจึงใส่ใจเรื่องกวนหนิงถึงเพียงนี้”
“เจ้าไม่เข้าใจหรอก”
ทว่าในใจเซียวเล่อเหยากลับทอดถอนใจเบา ๆ ดูท่าเสี่ยวหนิงคงลืมเรื่องราวในวัยเยาว์ไปแล้วจริง ๆ
หลายเรื่องมิได้เป็นอย่างที่เห็นภายนอก ผู้คนต่างกล่าวว่านางเชี่ยวชาญวิถียุทธ์และเข้าใจราชกิจ จึงเป็นที่โปรดปรานของจักรพรรดิหลงจิ่งเพราะความสามารถ
แท้จริงแล้วกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง
ตั้งแต่เล็กนางก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของเสด็จพ่อ ถึงขั้นถูกผลักไส ไม่ว่านางจะพยายามเพียงใด หรือคอยประจบเอาใจแค่ไหนก็ไร้ผล
วัยเยาว์ของนางมิได้มีความสุข ในช่วงเวลานั้นเอง อ๋องเจิ้นเป่ยพากวนหนิงมาถึง
เขายังเด็ก แต่ก็เต็มใจอยู่เล่นเป็นเพื่อนนาง ถึงขั้นยืนขวางอยู่เบื้องหน้านางเพื่อปกป้อง
พวกนางเคยให้คำมั่นกันไว้ในวัยเยาว์
บางทีอาจเป็นเพียงคำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อย
ทว่าเมื่ออายุมากขึ้น นางกลับมิได้ลืมเลือน ตรงกันข้าม ยิ่งคิดถึงมากขึ้นทุกที...
“เจ้ายืนยันได้หรือว่าไม่เคยข้องเกี่ยวกับองค์หญิงหย่งหนิงมาก่อน”