“นางเป็นใครหรือ?”
“องค์หญิงหย่งหนิงน่ะ”
ลู่จวิ้นเยี่ยนถามอย่างสงสัย
“เจ้าไม่รู้หรือ?”
“ไม่รู้อะไร?”
“องค์หญิงหย่งหนิงกับองค์หญิงเซวียนหนิงเป็นฝาแฝดกัน”
ลู่จวิ้นเยี่ยนอธิบายว่า “ได้ยินว่าองค์หญิงเซวียนหนิงพลัดหลงไปอยู่ในหมู่ชาวบ้าน ภายหลังมีผู้พบโดยบังเอิญจึงรับตัวเข้าวัง...”
“นี่...”
กวนหนิงพลันตื่นตะลึงอย่างยิ่ง เขามองหญิงสาวที่เดินมาพร้อมกับลี่ซูหลาน
นางมีใบหน้าสะอาดงดงาม คิ้วเรียวโค้ง ดวงตาคู่งามเรียวยาว ริมฝีปากแต้มชาด ผิวพรรณผุดผ่องไร้ตำหนิ แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉม สวมกระโปรงยาวสีขาวเรียบ ผมเกล้าอย่างประณีตขับเน้นเอวบางให้ดูอรชร...
เหมือนองค์หญิงเซวียนหนิงทุกประการ
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือบุคลิก นางสงบนุ่มนวลและเปี่ยมด้วยความงามอันบริสุทธิ์ประหนึ่งดอกบัวในสระน้ำ ให้ความรู้สึกว่าเป็นคนละคนกัน
“นางพูดได้หรือไม่?”
“พูดได้สิ”
“เหตุใดวันนี้จึงเผยโฉมหน้าที่แท้จริง?”
“เจ้าไม่เก่งเรื่องสืบถามมิใช่หรือ ข้าบอกนางไปแล้ว องค์หญิงหย่งหนิงจึงมา”
ลู่จวิ้นเยี่ยนถามเสียงเบาว่า “ก่อนหน้านี้เจ้ารู้จักองค์หญิงหย่งหนิงหรือ? ข้ารู้สึกว่านางดีกับเจ้ามาก”
เขากล่าวอย่างอิจฉาว่า “องค์หญิงเซวียนหนิงถูกเจ้าแต่งกลับบ้านไปแล้ว องค์หญิงหย่งหนิงยังมีใจให้เจ้าอีก องค์หญิงทั้งสองมีหน้าตาเหมือนกันแต่บุคลิกต่างกัน...เจ้า...”
“จริงหรือ?”
กวนหนิงถามอย่างยินดีว่า “หรือว่าข้าจะได้สุขเป็นสองเท่า?”
“ไร้ยางอาย”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ลี่ซูหลานกับองค์หญิงหย่งหนิงก็เดินเข้ามา
“ขอแนะนำอย่างเป็นทางการ นี่คือองค์หญิงหย่งหนิง เซียวเล่อเหยา”
ลี่ซูหลานกล่าวว่า “มองให้ชัด อย่าได้จำผิด อย่าเข้าใจว่าเป็นองค์หญิงเซวียนหนิง”