ความคิดหนึ่งผุดวาบขึ้นมา
กวนหนิงกล่าวตรงๆ ว่า “เห็นชัดๆ ว่าเขาอ่อนแอและไร้ความสามารถเอง ในต้าคัง ใครบ้างไม่รู้ว่าข้าทั้งบุ๋นก็ไม่เอา อาวุธก็ไม่เอา แม้แต่ข้ายังสู้ไม่ได้ แล้วยังจะเป็นกวนจวินโหวอีกหรือ?”
“เจ้า...”
ผู้คนโดยรอบเบิกตากว้าง
คำเช่นนี้เจ้าก็พูดออกมาได้หรือ?
ทั้งลงมือซัดเขาไม่ยั้ง ยังพูดอีกว่าตนไม่เอาทั้งบุ๋นและบู๊ แล้วคนอื่นจะมีชีวิตอยู่อย่างไร?
กวนจื่ออันเพิ่งได้สติกลับมา พอได้ยินคำว่าอ่อนแอและไร้ความสามารถ ก็หมดสติไปอีกครั้ง
“อ๋องเจิ้นเป่ยกล่าวเช่นนี้ ไม่ดูหมิ่นผู้อื่นเกินไปหรือ?”
ยามนั้นชายฉกรรจ์ร่างกำยำสวมเกราะผู้หนึ่งเดินเข้ามา ด้านหลังยังมีคนติดตามอีกหลายคน ทุกคนมีกลิ่นอายทหารเข้มข้น
กวนหนิงรู้ว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นแม่ทัพคนสำคัญของกองทัพอันเป่ย วันนี้พวกเขามาร่วมพิธีแต่งตั้ง หลังพิธีสิ้นสุดก็จะกลับไปยังชายแดนทางเหนือพร้อมกวนจื่ออัน
“เจ้าพูดไม่ผิด ข้ากำลังดูหมิ่นเขาอยู่ คนไร้ประโยชน์เช่นนี้ไม่สมควรถูกดูหมิ่นหรือ?”
กวนหนิงกล่าวราวกับเป็นเรื่องสมควร
“เจ้า...”
“อะไร? เจ้าจะระบายโทสะแท่แม่ทัพใหญ่ของพวกเจ้าหรือ?”
กวนหนิงกล่าวเสียงเรียบ “ข้าให้โอกาสพวกเจ้า จะเข้ามาพร้อมกันก็ได้”
“โอหัง!”
“แม่ทัพโจว ทนเช่นนี้ได้หรือ?”
ผู้ที่มาจากกองทัพย่อมมีนิสัยใจร้อน จะยอมรับการดูหมิ่นเช่นนี้ได้อย่างไร?
“อย่าวู่วาม นี่ไม่เห็นหรือว่าสถานที่แห่งใด?”
ชายร่างกำยำผู้เป็นหัวหน้ามองกวนหนิง แล้วกล่าวเสียงขรึมว่า “คำสั่งสอนของอ๋องเจิ้นเป่ยในวันนี้ พวกข้าจะจดจำไว้!”
“เจ้าแซ่โจว นามฉิง เป็นรองแม่ทัพแห่งกองทัพอันเป่ย เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ได้อยู่ในตำแหน่งนี้ เพราะข้าเป็นผู้เสนอชื่อ?”
กวนหนิงมองเหล่าแม่ทัพที่อยู่เบื้องหลังเขา