จางเจิ้งย่อมไม่รู้ว่ากวนหนิงกำลังพูดเป็นนัย เมื่อเห็นทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้งอ่อนหวาน เขาก็รู้ว่าคนทั้งคู่มีใจให้กันมานานแล้ว
เขาถึงกับสงสัยว่า ข่าวการหายตัวไปขององค์หญิงเซวียนหนิงคงเป็นข่าวที่กวนหนิงจงใจปล่อยออกมา อาจวางแผนไว้เพื่อการในวันนี้โดยเฉพาะ...
“มีฝีมืออยู่บ้างนี่ แต่งองค์หญิงถึงสองพระองค์ได้ในคราวเดียว เจ้านับเป็นคนแรกในต้าคังแล้ว”
จางเจิ้งตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนหันไปกล่าวกับขุนนางรอบด้าน “ทุกท่านแยกย้ายกันไปก่อน เว้นที่ให้ท่านอ๋องเจิ้นเป่ยสักหน่อย”
“ฮ่า ๆ ใต้เท้าจางกล่าวถูกแล้ว พวกเราถอยไปก่อนเถิด”
“วันนี้กวนหนิงกล้าเผชิญหน้าท้าทายฝ่าบาทเพื่อองค์หญิงหย่งหนิง ทั้งยังท้าประลองกับกวนจื่ออัน เรื่องนี้ย่อมกลายเป็นเรื่องเล่าขานแน่!”
ผู้คนรอบข้างหัวเราะพลางถอยไปด้านหนึ่ง ทว่ามิได้จากไป
พวกเขากำลังรอฟังเรื่องที่หารือกันอยู่ภายใน ว่าเกิดศึกขึ้นที่ใด หรือมีเรื่องอื่นใดอีก...
ทางด้านนี้ กวนหนิงเดินไปหยุดตรงหน้าองค์หญิงหย่งหนิง
ทั้งสองสบตากัน
ดวงเนตรงามขององค์หญิงหย่งหนิงอ่อนโยนดุจสายน้ำ ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเอื้อนเอ่ย
“เจ้ายังใจร้อนเกินไป เมื่อสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยแล้ว ขั้นต่อไปย่อมต้องทวงคืนอำนาจบัญชาการทหาร การแสดงฝีมือเช่นนี้ยิ่งทำให้พวกเขาหวาดระแวงมากขึ้น ทั้งยังยิ่งไม่มีทางยอมให้เจ้าคุมกองทัพ”
นางวิเคราะห์ได้ตรงจุดยิ่งนัก
แต่ผลลัพธ์เช่นนี้ก็นับว่าไม่เลว ตามแผนที่เลวร้ายที่สุดของกวนหนิง เรื่องอาจบานปลายจนแตกหักกันก็เป็นได้
แตกหักกันเขาไม่กลัว ที่สำคัญคือยามนี้อำนาจของเขายังไม่แข็งแกร่งพอ ต่อให้กลัวก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ กลับจะยิ่งเลวร้ายลงเสียอีก