กวนจื่ออันรู้สึกว่าหมัดของตนถูกคีบไว้ด้วยคีมเหล็ก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย!
กวนหนิงตอบสนองได้ว่องไวถึงขั้นคว้าหมัดของเขาไว้ ทำให้ประหลาดใจมากแล้ว แต่เรื่องนี้ยิ่งเหลือเชื่อเข้าไปใหญ่!
เขาคิดว่าตนตาฝาด
จึงออกแรงอีกครั้ง ทว่าไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างไร ก็ขยับไม่ได้ กระทั่งชักหมัดออกมาก็ยังทำไม่ได้!
เป็นไปได้อย่างไร?
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นแววตาเย็นชาของกวนหนิงแล้วพลันสะท้านวาบ!
หรือว่า...
ที่ผ่านมาเขาซ่อนฝีมือมาตลอด?
เป็นไปไม่ได้!
ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!
โรคร้ายครั้งนั้นในวัยเยาว์ตัดสินไปแล้วว่า เขาไม่มีทางฝึกวิถียุทธ์ได้ตลอดชีวิต
แต่เรื่องนี้จะอธิบายอย่างไร?
เขาซ่อนฝีมือมาตลอดอย่างนั้นหรือ?
กลางลานเกิดภาพประหลาดขึ้น กวนหนิงจับหมัดของกวนจื่ออันไว้ จากนั้นทุกอย่างก็หยุดนิ่ง
ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันฉงน
นี่กำลังทำอะไรกัน?
แสดงละครหรือ?
กวนจื่ออันกำลังเล่นอะไรอยู่?
ขยับสิ!
พวกเขาไม่รู้เลยว่ากวนจื่ออันขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เขาร้อนใจแทบเป็นไฟ ออกแรงจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าก็ยังไร้ผล...
“ข้าเคยพูดแล้วว่า ต่อหน้าข้า เจ้าไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น!”
เสียงเย็นเยียบของกวนหนิงดังขึ้น จากนั้นเขาก็ออกแรง มือยังจับหมัดของกวนจื่ออันไว้ แล้วเหวี่ยงอีกฝ่ายขึ้นจากด้านหลังโดยไม่ปล่อยมือ ก่อนฟาดลงกับพื้นอย่างแรง!
“ปัง!”
เสียงดังสนั่น!
กวนจื่ออันถูกฟาดจนมึนงง ผู้คนทั้งหมดก็ยิ่งตะลึงงัน
องค์หญิงหย่งหนิงที่กำลังจะลงมือโดยไม่สนสิ่งใดพลันชะงัก...
“นี่...”
เจิ้งอี้ขยี้ตา คิดว่าตนมองผิดไป หลายคนก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขายังตั้งตัวไม่ทัน
ในความรับรู้ของผู้คนมากมาย ท่วงท่านี้มีอยู่เพียงในจินตนาการเท่านั้น ทว่าบัดนี้กลับปรากฏขึ้นจริง!