ยามรุ่งสาง กวนหนิงก็ตื่นแต่เช้าตรู่
ภายใต้การปรนนิบัติของสาวใช้หลายคน เขาล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย
เขาสวมเสื้อตัวยาวลายผ้าต่วนสีครามเข้ม คาดเข็มขัดหนังสีน้ำตาลอมเหลืองลายลิ้นจี่ เรือนผมยาวสลวยราวสายน้ำ ดวงตาดำขลับใต้คิ้วกระบี่ รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้างดงามดุจหยกขาว เปี่ยมด้วยความองอาจ
ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งอื่น เพียงรูปโฉมนี้ก็โดดเด่นเหนือผู้คนแล้ว
เมื่อจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็กำลังจะออกจากเรือน
พ่อบ้านอู๋ก้าวเข้ามาอย่างเร่งร้อน
“ซื่อจื่อ เพิ่งได้รับข่าวว่า วันนี้ฝ่าบาทจะพระราชทานสมรสให้กวนจื่ออัน โดยจะยก...องค์หญิงหย่งหนิงให้เขา!”
“อะไรนะ?”
กวนหนิงชะงักงันไปทันที
“ข่าวนี้เป็นความจริงหรือ?”
“เป็นความจริงแน่นอน ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วซ่างจิงแล้ว”
พ่อบ้านอู๋กล่าวว่า “การปล่อยข่าวออกมาในยามนี้ เห็นได้ชัดว่ามีเจตนาแอบแฝง”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าคราแรกกวนหนิงกับองค์หญิงหย่งหนิงได้หมั้นหมายกันไว้ ต่อมาเมื่อเขาเข้าเมืองหลวงก็ถูกถอนหมั้น ทั้งยังพระราชทานสมรสองค์หญิงเซวียนหนิงผู้เป็นใบ้ให้แก่เขาแทน
เรื่องนี้ทำให้กวนหนิงกลายเป็นตัวตลกอยู่เนิ่นนาน
บัดนี้กลับยกองค์หญิงหย่งหนิงให้กวนจื่ออันอีก
นี่มิใช่จงใจตบหน้ากวนหนิงหรอกหรือ?
แม้จะเป็นองค์หญิงเหมือนกัน แต่ในสายตาคนนอกกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ยกคนหนึ่งขึ้นเหยียบย่ำอีกคนหนึ่ง
ไม่ว่าใครก็ทนรับเรื่องเช่นนี้ไม่ได้
“ซื่อจื่อ พวกเขาจงใจทำเช่นนี้ ท่านอย่าได้วู่วามเป็นอันขาด หากทำเรื่องเกินเลยขึ้นมา เกรงว่าพวกเขาจะใช้เป็นข้ออ้างเพิกถอนการแต่งตั้งท่าน!”
พ่อบ้านอู๋อดกล่าวปลอบมิได้
เดิมทีเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง กลับต้องมัวหมองลงเพราะเหตุนี้ ทำให้โอกาสที่กวนหนิงจะสืบทอดตำแหน่งอ๋องลดน้อยลงอย่างมาก ซ้ำยังกลายเป็นเรื่องขบขัน...