เมื่อถ้อยคำมาถึงขั้นนี้ กวนหนิงก็ทำได้เพียงจากไป ครั้นออกมาด้านนอกก็พบขันทีผู้หนึ่งรออยู่ เขาพากวนหนิงออกจากวัง
การมาครั้งนี้มิใช่กลับไปมือเปล่า กวนหนิงได้รับรู้เรื่องราวมากมาย
ทำให้เขาเข้าใจว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ซับซ้อนยิ่งนัก ทว่าเขาก็วางใจลงได้บ้าง
อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าเซวียนหนิงมิได้ประสบอันตราย นางมิได้หายสาบสูญ หากเป็นฝ่ายจากไปเอง
บางทีนางอาจมีความจำเป็นที่ยากจะเอ่ยถึง
กวนหนิงรู้สึกว่าตนในยามนี้คล้ายกับตอนสืบคดีศพแห้ง ขาดเพียงจุดเดียวก็จะคลี่คลายเรื่องราวได้กระจ่าง
เฝิงหยวนกล่าวไม่ผิด
สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือการสืบทอดตำแหน่งอ๋อง
ที่เขาพยายามมาตลอดก็เพื่อเรื่องนี้
อีกสองวันก็จะถึงพิธีการแล้ว
เขาควรเตรียมตัวได้แล้ว
กวนหนิงจากไป
ทว่าเฝิงหยวนมิได้จากไปด้วย
แม่นมเนี่ยยังคงคุกเข่า สีหน้าหวาดหวั่นยิ่งนัก
“ผู้ดูแลเฟิง ข้ามิได้พูดอะไรทั้งสิ้น ข้ามิได้พูดจริง ๆ”
ยังไม่ทันถูกซักถาม นางก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน
“เหตุใดจึงไม่พูด”
เฝิงหยวนมองนางจากเบื้องสูง
“ข้าไม่กล้าเจ้าค่ะ!”
แม่นมเนี่ยรีบกล่าว “ความลับนั้นข้าเก็บงำไว้อย่างมิดชิดมาตลอด หลายปีมานี้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ข้าไม่กล้าจริง ๆ”
“เจ้า... เหตุใดจึงขี้ขลาดถึงเพียงนี้!”
น้ำเสียงของเฝิงหยวนกลับเจือความรู้สึกเสียดายที่เหล็กมิอาจกลายเป็นเหล็กกล้า
เขาจงใจถ่วงเวลาไว้
“ข้าจะกล้าได้อย่างไร”
แม่นมเนี่ยเอ่ย “เรื่องนั้นเกี่ยวพันถึงชาติกำเนิดขององค์หญิง ทั้งยังเกี่ยวข้องกับฮ่องเต้หลงอัน...”
“ในวังแห่งนี้ ผู้ที่รู้ความลับนี้มีเพียงสามคน คือเจ้า ข้า และฝ่าบาท”