เพราะกวนหนิงโดดเด่นเกินไป จากซื่อจื่อไร้ความสามารถคนหนึ่งเมื่อแรกเดินทางมาถึงเมืองหลวง บัดนี้กลับเติบโตขึ้นมาถึงเพียงนี้
เรื่องนี้แตกต่างจากที่จักรพรรดิหลงจิ่งคาดคิดไว้โดยสิ้นเชิง พระองค์จึงเกิดความรู้สึกหวาดระแวง
การที่กวนหนิงจะสืบทอดตำแหน่งอ๋องนั้นกลายเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว จำต้องกดข่มเขาไว้ นี่คือแก่นแท้แห่งวิชาปกครองของจักรพรรดิ หนทางแห่งการรักษาสมดุล
และกวนจื่ออันก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
พระราชทานตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ยังไม่เพียงพอ ยังต้องพระราชทานสมรสให้เขาด้วย
ดังนั้นจักรพรรดิหลงจิ่งจึงยกองค์หญิงหย่งหนิงให้แต่งกับเขา
เจตนาชัดแจ้งยิ่ง ยังคงเป็นการเชิดชูคนหนึ่งเพื่อเหยียบย่ำอีกคน
ขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณว่า ต่อให้กวนหนิงสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ย ผู้ที่พระองค์ทรงโปรดปรานที่สุดก็ยังคงเป็นกวนจื่ออัน
องค์หญิงสองพระองค์ บุคลิกสองด้าน แต่เป็นคนคนเดียวกัน
ดังนั้นองค์หญิงเซวียนหนิงจึงทำได้เพียงหายตัวไปอย่างไร้สาเหตุ เรื่องนี้ยังอธิบายได้ว่าเหตุใดก่อนหน้านี้นางจึงมีท่าทีผิดปกติ
เพราะนางรู้ดีว่า นั่นคือช่วงเวลาสุดท้ายที่นางจะได้อยู่กับตนเอง
ครั้งสุดท้ายที่พบหย่งหนิงในจวนตระกูลลี่ นางเผยความในใจ ทั้งยังบอกตนว่าไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้นก็อย่าได้วู่วาม...
บุคลิกสองด้านอยู่ในร่างเดียวกัน
กวนหนิงแต่งกับเซวียนหนิง ก็เท่ากับแต่งกับหย่งหนิง
ยิ่งไปกว่านั้น องค์หญิงหย่งหนิงในบุคลิกแรกก็มีใจตรงกันกับเขา
จะให้ภรรยาของเขาแต่งกับผู้อื่นหรือ?
กวนหนิงจะทนได้อย่างไร!
แววตาเย็นเยียบฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา
“ซื่อจื่อ...”
พ่อบ้านอู๋สังเกตเห็นความผิดปกติ
กวนหนิงกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “พ่อบ้านอู๋ มีเรื่องหนึ่งที่เดิมทีไม่ควรทำ แต่ข้าจำต้องทำ แม้เรื่องนี้อาจทำให้ข้าหมดโอกาสสืบทอดตำแหน่งอ๋องก็ตาม”