“ยังมีข่าววงในอีกหรือ?”
กวนหนิงชะงักไปเล็กน้อย
นี่ท่านเป็นลู่จวิ้นเยี่ยนรุ่นสองหรืออย่างไร?
เหตุใดจึงมีข่าววงในมากมายถึงเพียงนี้?
แต่เขาก็รู้ว่ากวนเหวินทงเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้บัญชาการทหารประจำหวยโจว การล่วงรู้ความลับเหล่านี้จึงเป็นเรื่องปกติ
กวนเหวินทงไม่รู้ว่ากวนหนิงกำลังคิดสิ่งใด จึงกล่าวต่อว่า “เรื่องนี้ถูกปิดบังมาโดยตลอด เพื่อไม่ให้เกิดความตื่นตระหนก อย่างไรเสีย เมื่อเกิดสงครามขึ้นพร้อมกันถึงสามด้าน บ้านเมืองย่อมวุ่นวายเป็นแน่”
“ยามกองทัพเหลียงยื่นคำขอสงบศึก ราชสำนักตอบรับในทันที ก็เพราะคำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย ได้ยินว่าแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพอันเป่ยออกเดินทางขึ้นเหนือ มุ่งหน้าไปยังอวิ๋นโจวแล้ว...”
กวนเหวินทงกล่าวต่อว่า “แต่กล่าวตามตรง พวกเราล้วนเห็นว่าการใช้กองทัพอันเป่ยแทนที่กองทัพเจิ้นเป่ย เป็นการตัดสินพระทัยที่ไม่ฉลาดที่สุดของฝ่าบาท ดังนั้นเรื่องที่ท่านกล่าวจึงมีความเป็นไปได้จริง”
“ท่านรักษาตัวให้ดี จงระแวดระวังอยู่เสมอ รัฐเว่ยไม่มีทางยอมรับความพ่ายแพ้ บางทีอีกไม่นานพวกเขาอาจหวนกลับมาอีก”
กวนหนิงกำชับ
“อืม”
“ขอลา”
“ขอลา”
หลังจากทักทายกันอีกไม่กี่คำ กวนหนิงจึงจากไป
กวนเหวินทงเป็นคนที่พอจะไว้ใจได้ บางทีวันหน้าอาจมีประโยชน์ต่อตนก็เป็นได้ นับเป็นทรัพยากรที่บิดาของเขาทิ้งไว้แต่เดิม
เมื่อเขาผงาดขึ้น ทรัพยากรเหล่านี้ก็เริ่มนำมาใช้ประโยชน์ได้
มีเพียงผู้ที่มีความสามารถเท่านั้น จึงจะมีคนยอมติดตามและเข้าร่วมด้วย
หากครั้งนี้เขาไม่แสดงความสามารถด้านการทหาร ไม่สร้างผลงานไว้
ย่อมไม่มีผู้ใดเหลียวแลเขา
นี่คือความเป็นจริง
ในที่สุดก็ถึงคราวยกทัพกลับราชสำนักอย่างเป็นทางการ
การกลับเมืองหลวงคราวนี้ นอกจากกวนหนิงจะนำกองทัพตระกูลกวนไปด้วยแล้ว ยังมีหยางซู่ เกาเหลียน และคนอื่น ๆ ที่ราชสำนักส่งมาร่วมรบในยามนั้น...