นอกเมืองซ่างจิง ผู้คนเนืองแน่นดุจคลื่นมหาชน
ภาพเบื้องหน้าน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าวันนั้นที่เมืองปา ชาวเมืองต่างเขย่งปลายเท้าเบียดเสียดแย่งกัน เพียงเพื่อได้ยลโฉมกวนหนิง
เรื่องราวของเขากลายเป็นตำนานไปแล้ว
«ยังจำสภาพการณ์เมื่อปีก่อน ตอนที่เจ้าเดินทางมาซ่างจิงได้หรือไม่»
หย่งหนิงเอ่ยถามอยู่ข้างกาย ชวนให้กวนหนิงหวนคิดถึงอดีต
หนึ่งปีก่อน เขามาซ่างจิงในฐานะซื่อจื่อไร้ความสามารถ ยามผ่านประตูเมืองก็ถูกผู้คนกลั่นแกล้งสารพัด เคราะห์ดีที่หย่งหนิงช่วยคลี่คลายสถานการณ์
คราวนั้นชาวเมืองที่มารวมตัวกันไม่น้อยก็เพียงมาเฝ้าดูความครึกครื้น ไหนเลยจะเหมือนยามนี้ ที่ทุกคนต่างมาโห่ร้องยินดีให้เขา
«อ๋องเจิ้นเป่ย!»
«อ๋องเจิ้นเป่ย!»
เสียงโห่ร้องดังกระหึ่มดุจคลื่น ซัดสาดต่อเนื่องไม่ขาดสาย
«ไปเถิด วันนี้เจ้าเป็นตัวเอก»
หย่งหนิงเอ่ยเสียงอ่อนโยน
«อืม»
กวนหนิงควบม้าไปด้านหน้า เบื้องหน้าประตูเมืองมีผู้คนมากมายรออยู่ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ในราชสำนักมาถึงกว่าครึ่ง
«ฮ่า ๆ แม่ทัพผู้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่กลับมาแล้ว!»
«ใช่แล้ว!»
แม้กวนหนิงยังมาไม่ถึง ทุกคนก็พากันเข้ามาต้อนรับ พลางพินิจดูว่าเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง
รูปลักษณ์ภายนอกยังเหมือนเมื่อก่อน เพียงผิวคล้ำลงบ้าง ทว่าพวกเขากลับรู้สึกแปลกหน้าอยู่หลายส่วน
สาเหตุหลักเป็นเพราะคุณงามความชอบของเขายิ่งใหญ่เกินไป ไม่ว่าอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
«ใต้เท้าหลายท่านมารอต้อนรับถึงเพียงนี้ กวนหนิงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง»
กวนหนิงมองใบหน้าคุ้นเคยหลายคน อย่างลู่จ้าวหลิง ลี่ซิว จางเจิ้ง และคนอื่น ๆ ก็รู้สึกสนิทสนม
«สมควรแล้ว หากมิใช่อ๋องเจิ้นเป่ยช่วยกอบกู้แผ่นดินยามคับขัน บัดนี้บ้านเมืองคงวุ่นวายจนไม่รู้จะเป็นเช่นไร»