ทุกคนมองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครคิดว่ากวนหนิงจะไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ไม่ไว้หน้าเกาเหลียนแม้แต่น้อย
จากนั้นทุกคนก็เดินตามกวนหนิงเข้าไป
“ท่านกั๋วกง อ๋องเจิ้นเป่ยยังหนุ่มและถือดี ทั้งยังสร้างความชอบใหญ่หลวง คำพูดจึงอาจไม่น่าฟังอยู่บ้าง”
มีคนก้าวออกมาปลอบประโลม
“สร้างความชอบแล้วจะถือดีได้หรือ? คำพูดของเขาหมายความว่าอย่างไร?”
เกาเหลียนรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ปกติแล้วมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้บ้าง
“คนหนุ่มมีความหยิ่งทะนงเป็นเรื่องปกติ ใคร ๆ ก็เป็นเช่นนี้ทั้งนั้น ใต้เท้าเกาเป็นผู้อาวุโส อย่าได้ถือสาเขาเลย”
หยางฉีเจิ้งกลับเอ่ยปลอบแทน
“อีกอย่าง ที่นี่มีคนไม่ต้อนรับข้า ข้าขอตัวก่อน”
“จะไปแล้วหรือ?”
เกาเหลียนเอ่ยขึ้นว่า “อย่าเก็บคำพูดเมื่อครู่ของกวนหนิงมาใส่ใจเลย”
“ไม่หรอก”
หยางฉีเจิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ไว้มีโอกาสค่อยพบกันใหม่”
เขาพาคนของตนจากไป
เพราะเขาได้พบกวนหนิงแล้ว
ทั้งยังได้รู้เรื่องผิดปกติบางอย่าง ที่แท้กวนหนิงมีความลับบางประการในการมาถึงแนวหน้า เรื่องนี้อาจนำมาใช้ประโยชน์ได้...
“กวนหนิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะคำพูดของเจ้าเพียงประโยคเดียว หยางฉีเจิ้งถึงกับจากไปทันที เจ้ารู้หรือไม่ว่าฝ่าบาทกำลังส่งทูตไปเจรจากับรัฐเหลียง หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้น เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”
ทุกคนนั่งล้อมวง กำลังสนทนากันอย่างออกรส
เกาเหลียนเข้ามาก็ตำหนิทันที บรรยากาศจึงเย็นเยียบลง
นี่เท่ากับฉีกหน้ากันแล้ว
ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดกั๋วกงแห่งรัฐเซินจึงทำเช่นนี้
เพียงเพราะคำพูดไม่เข้าหู คงไม่ใช่เหตุผลทั้งหมด
สาเหตุนั้นชัดเจนยิ่งนัก พวกเขาพอรู้ท่าทีของราชสำนักที่มีต่อกวนหนิงอยู่บ้าง บัดนี้เขาสร้างความชอบใหญ่หลวง หากกลับซ่างจิงไป เกรงว่าคงยากจะกดข่มเขาได้อีก