ท่ามกลางสายตาของผู้คน ขบวนรถหยุดลง ก่อนที่กวนหนิงจะก้าวลงมาจากรถ
เขาสวมเสื้อคลุมสีม่วง ผิวขาวสะอาด รูปร่างสูงโปร่งสมส่วน หล่อเหลาสง่างาม ท่วงท่าบัณฑิตแฝงความสูงศักดิ์ เพียงปรากฏตัวก็เรียกทุกสายตาให้จับจ้อง!
“หล่อเหลายิ่งนัก!”
“นี่ผู้ใด บุตรชายตระกูลไหนกัน ถึงได้รูปงามปานนี้”
ในสำนักศึกษาหลวงมีนักเรียนหญิงอยู่ไม่น้อย ยามนี้ดวงตาของพวกนางเป็นประกาย การนั่งรถม้าเช่นนี้ย่อมหมายถึงชาติตระกูลมั่งคั่ง อีกทั้งยังหล่อเหลาเพียงนี้!
เขายังเป็นนักศึกษา ย่อมเปี่ยมด้วยความรู้ความสามารถ!
ช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน!
เหล่านักศึกษาชายต่างชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะอดยกมือลูบใบหน้าตนเองไม่ได้ เหตุใดข้าจึงไม่มีรูปงามเช่นนี้บ้าง?
พวกเขาถูกกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก ต่างอดทอดถอนใจมิได้
เติ้งหมิงจื้อกำหมัดแน่น แม้แต่เขาก็ต้องยอมรับว่ากวนหนิงมีรูปโฉมดีเลิศ
ความริษยาทำให้เขาแทบแยกสลายเป็นเสี่ยง
มีเพียงรูปโฉมดีแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
ในเมื่อเจ้ากล้ามาสำนักศึกษาหลวง ก็จงเตรียมรับความอัปยศให้เต็มที่!
นี่เป็นโอกาสอันดี!
เติ้งหมิงจื้อลอบคิด
“นี่...คือเสี่ยวหนิงหรือ? ดูท่าจะหยิ่งผยองอย่างที่คนเล่าลือจริง ๆ แต่ก็หล่อเหลาจริง ๆ ด้วย”
ตรงมุมหนึ่งใกล้ประตู มีชายหนุ่มสวมชุดนักศึกษาสีขาวพึมพำเสียงเบา ทว่าเขาต่างจากบุรุษคนอื่น ตนมีใบหน้าหมดจดงดงามราวกับบัณฑิตหนุ่ม ผิวขาวเนียนละเอียด
“นี่ผู้ใด ถึงได้วางท่าโอ่อ่าและอวดดีเพียงนี้?”
“มาสำนักศึกษาหลวง ไม่ว่าจะมีตำแหน่งสูงต่ำเพียงใดก็ต้องสวมชุดนักศึกษา เหตุใดเขาจึงไม่สวม?”
ผู้คนต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความสงสัย