บรรยากาศเงียบงันถึงขีดสุด แม้เติ้งหมิงจื้อจะล้มลงกับพื้น ทุกคนก็ไม่มีใครสนใจ ต่างพากันมองกวนหนิงด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย!
คำพูดนี้หนักหนาเกินไปแล้ว
หากเป็นคนอื่น เกรงว่าคงเดือดดาลจนคลุ้มคลั่ง!
เชื่อว่าอีกไม่นาน เรื่องนี้ย่อมแพร่สะพัดออกไป...
“พี่เติ้ง!”
“คุณชายเติ้ง!”
คนหลายคนที่มากับเติ้งหมิงจื้อรีบย่อตัวลง ประคองปลอบประโลม บ้างกดจุดกลางเหนือริมฝีปาก บ้างทุบหลัง...
“น่าเบื่อจริง ล้มไปเสียแล้วหรือ?”
กวนหนิงกล่าวอย่างดูแคลน
“เจ้า...”
ทุกคนมองกวนหนิงอย่างไม่อยากเชื่อ ในใจสั่นสะเทือน!
เขาโกรธจนหมดสติไปแล้ว ยังพูดจาเช่นนี้อีก!
ช่างเหี้ยมโหด!
เหี้ยมโหดเกินไปแล้ว!
ทำเอาความเข้าใจที่พวกเขามีต่อกวนหนิงพลิกคว่ำไปโดยสิ้นเชิง...
“ซื่อจื่อกวน เกินไปแล้ว”
ในเวลานั้นเอง เสียงแช่มช้าสายหนึ่งพลันดังขึ้น
ผู้คนสองฟากฝั่งเปิดทางให้ ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาราวกับมีดวงดาวรายล้อม
เขาร่างสูงใหญ่ หล่อเหลาโดดเด่น แม้สวมเพียงเสื้อผ้าธรรมดาอย่างยิ่ง ก็ยังปิดบังกลิ่นอายสูงศักดิ์มิได้!
ท่ามกลางฝูงชน เขาโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
เพียงแต่ริมฝีปากค่อนข้างบาง ชวนให้รู้สึกว่าเป็นคนไร้เยื่อใย
“องค์ชายสาม!”
“องค์ชายสาม อรุณสวัสดิ์”
เมื่อเขาเดินเข้ามา ทุกคนต่างกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม ไม่กล้าละเลยแม้แต่น้อย
ผู้ที่ได้รับการเรียกขานเช่นนี้มีเพียงเชื้อพระวงศ์ เขาคือเซียวฉี่ องค์ชายสามแห่งราชสำนัก
ทุกคนต่างประหลาดใจ เหตุใดองค์ชายสามจึงมาในเวลานี้?
แต่ครู่ต่อมาก็เข้าใจได้ เหล่าองค์ชายหลายพระองค์ในราชสำนักล้วนโปรดปรานบทกวี องค์ชายสามก็เช่นกัน
วันนี้หอคีตกวีแห่งสำนักศึกษาหลวงจัดงานชุมนุมชมบทกวี เขาจึงมาที่นี่
ยังมีคนไม่น้อยมองกวนหนิงพลางหัวเราะเยาะ องค์ชายสามผู้นี้ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับแนวคิดและนโยบายของพรรคเสวี่ย ย่อมต้องเข้าข้างเติ้งหมิงจื้อ เรื่องนี้เห็นเค้าลางได้ชัดเจนแล้ว...