เซวียฟางที่กำลังจะเอ่ยปากถึงกับนิ่งงันไปทันที นางไม่แม้แต่จะสนใจความเจ็บปวดบนใบหน้า มือพลันยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่ในยามนั้นเอง องค์หญิงเซวียนหนิงกลับยื่นใบหน้าเข้าไปหา ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งนัก—เชิญเจ้าตบเลย
มือเพิ่งยกขึ้น เซวียฟางก็ชะงักไปฉับพลัน ก่อนจะลดมือลง
นางตีไม่ได้
ไม่ว่าองค์หญิงเซวียนหนิงจะไม่ได้รับความโปรดปรานเพียงใด นางก็ยังเป็นองค์หญิง ฐานะของนางวางอยู่ตรงนั้น
ช่างอัดอั้นยิ่งนัก
“อ๊า!”
นางโกรธจนกระทืบเท้า สำหรับนางแล้ว นี่คือความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง อีกทั้งยังได้ยินมาว่ากวนหนิงตบเซวียเจี้ยนจง น้องชายของนาง ที่สำนักศึกษาหลวงด้วย
พี่น้องทั้งคู่ต่างถูกตบ
นี่มันตบหน้ากันชัด ๆ!
รอบด้านยังมีผู้คนมุงดูมากมาย เรื่องนี้คงแพร่ไปทั่วเมืองในทันที...
องค์หญิงเซวียนหนิงมีสีหน้าเหยียดหยาม พลางพยักหน้าไปทางไกล
แม้นางจะพูดไม่ได้ แต่ท่าทางนั้นสื่อความหมายได้ชัดเจนยิ่ง
ไสหัวไปเสีย!
สีหน้าของเซวียฟางเปลี่ยนไปมา ใบหน้างดงามกลับเผยความอาฆาตแค้น ทั้งยังโกรธจนเนินอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง
“ดี!”
“ดี!”
เซวียฟางกัดฟันกล่าวว่า “กวนหนิงจับน้องชายข้าไป เขาก่อเรื่องใหญ่โตเสียแล้ว... พวกเจ้าคอยดูเถิด!”
แม้นางจะไม่ได้กล่าวให้ชัดเจน แต่เจตนาที่จะเอาคืนกลับเห็นได้เด่นชัด...
“ไป!”
ทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง นางก็หันหลังจากไป
“องค์หญิง...”
พ่อบ้านอู๋เองก็ไม่รู้จะกล่าวเช่นไร องค์หญิงผู้นี้ช่างองอาจยิ่งนัก ทว่าเขาก็รู้สึกยินดีอยู่ในใจ
องค์หญิงที่แต่งเข้ามายังยืนอยู่ข้างซื่อจื่อ เห็นได้ชัดว่านางทนฟังคำพูดชั่วร้ายเหล่านั้นไม่ไหว จึงลงมือทำร้ายคน
“แต่ซื่อจื่อก่อเรื่องเก่งเสียจริง ถึงกับจับเซวียเจี้ยนจงได้”