“พระธรรมมหายาน?”
คำพูดเรียบเฉยของกวนหนิงกลับก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่!
“เด็กปากกล้า!”
หลวงจีนเต้าหู้เอ่ยขึ้นทันที!
คนอื่น ๆ ต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
การอภิปรายธรรมะนั้น เจ้าจะชี้แนะและชี้ทางก็ได้ แต่จะกล่าวว่าพระธรรมเป็นอย่างไรเช่นนั้นไม่ได้ นี่คือหลักพื้นฐาน
“นี่...”
ผู้คนรอบข้างหันมองหน้ากัน
เขาชนะแล้ว ทั้งยังได้รับคำชื่นชมและเลื่อมใสจากผู้อื่น แต่กลับกล่าววาจาที่ทำร้ายจิตใจเช่นนี้ ช่างไม่ฉลาดเอาเสียเลย
“พระธรรมมหายานคือสิ่งใด?”
ไต้ซือฮุ่ยซินกลับเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“พุทธศาสนาให้ความสำคัญกับคำว่า ‘วาสนา’ ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย วันนี้ข้าจะถ่ายทอดพระธรรมมหายานให้ท่าน!”
กวนหนิงมีสีหน้าเรียบเฉย สะบัดชายแขนเสื้อเบา ๆ เปี่ยมไปด้วยท่วงท่าของปรมาจารย์
จะไม่วางท่าตอนนี้ แล้วจะรอเมื่อใดกัน?
เขาเอ่ยปาก บทพระสูตรก็พรั่งพรูออกมา
“พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร เมื่อบำเพ็ญปัญญาบารมีอันลึกซึ้ง ได้ประจักษ์ว่าขันธ์ทั้งห้าว่างเปล่า จึงข้ามพ้นทุกข์ภัยทั้งปวง”
“สารีบุตร รูปมิแตกต่างจากความว่าง ความว่างมิแตกต่างจากรูป รูปก็คือความว่าง ความว่างก็คือรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ก็เป็นเช่นเดียวกัน”
“สารีบุตร สรรพธรรมล้วนมีลักษณะว่างเปล่า ไม่เกิดไม่ดับ ไม่สกปรกไม่บริสุทธิ์ ไม่เพิ่มไม่ลด...”
ในชาติก่อน นี่เป็นพระสูตรที่คุ้นหูเป็นอย่างดี ทั้งยังมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง...
มันคือ“พระสูตรปรัชญาปารมิตา”
เป็นหนึ่งในพระคัมภีร์ยุคแรกสุดของพุทธศาสนามหายาน
ที่จริงกวนหนิงรู้เพียงเท่านี้ แต่ก็เพียงพอให้เขาวางท่าแล้ว
หลังจากเสียงของเขาสิ้นสุดลง
หลวงจีนเต้าหู้มีสีหน้าเหม่อลอย เผลอสวดออกมาโดยไม่รู้ตัว