“โอ้โฮ ปากกล้าเสียจริง ซื้อไม่ไหวก็คือซื้อไม่ไหว ยังจงใจวางท่าร่ำรวยต่อหน้าสตรีอีก พูดตามตรง คนเช่นท่านข้าเห็นมามากแล้ว”
เถ้าแก่ร้านมีสีหน้าเหยียดหยาม
คนเช่นนี้มีอยู่ไม่น้อย พาหญิงสาวออกมาเที่ยว ทั้งที่ซื้อไม่ไหว กลับยังทำท่าราวกับเป็นคนมีเงิน
“ใช่แล้ว ซื้อไม่ไหวแล้วยังพูดจาเช่นนี้ ช่างเสแสร้งเสียจริง”
“ดูจากรูปลักษณ์แล้วก็ดูดีอยู่หรอก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนเช่นนี้”
“เห็นชัด ๆ ว่าซื้อเยวี่ยหัวไม่ได้”
ผู้คนรอบข้างไม่น้อยได้ยินดังนั้น ต่างชี้มือวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน ถ้อยคำยังแฝงความเสียดายที่จิ่นเยวี่ยงดงามถึงเพียงนี้ แต่กลับติดตามบุรุษเช่นนี้
กวนหนิงส่ายหน้า คนเหล่านี้ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย
แต่ก็เป็นเรื่องปกติ แม้ชื่อเสียงของเขาจะโด่งดัง ทว่ามิใช่ทุกคนจะรู้จักเขา
“นี่มิใช่ซื่อจื่อกวนหรือ เหตุใดจึงสนใจของใช้สตรีขึ้นมาได้เล่า?”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ผู้คนหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปีเดินเข้ามา สวมอาภรณ์หรูหรา ประดับหยกงดงาม ทั่วร่างเปี่ยมด้วยกลิ่นอายผู้สูงศักดิ์
ใบหน้าของเขาซีดขาว ใต้ตาคล้ำเล็กน้อย เห็นชัดว่าเสพสุขเกินพอดี ข้างกายยังมีหญิงสาวงดงามหลายคน ดูแล้วเป็นบุตรหลานตระกูลมั่งคั่ง
“ซื่อจื่อกวน?”
“ซื่อจื่อกวน?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้คนโดยรอบพลันเปลี่ยนไปอย่างยากบรรยาย
ชื่อเสียงของซื่อจื่อกวนในนครซ่างจิงแทบไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก
ที่แท้ก็คือท่านผู้นี้เองหรือ?
หากเป็นเขาจริง ถ้อยคำเมื่อครู่ก็ไม่แปลกที่กล้าพูดออกมา
ใครบ้างไม่รู้ว่าซื่อจื่อกวนเป็นคนผลาญทรัพย์อย่างยิ่ง เพิ่งขายจวนบรรพบุรุษไปในราคาเงินห้าแสนตำลึง ย่อมมีเงินอยู่มากทีเดียว