สีหน้าหลี่เม่าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ต่อให้ซื่อจื่อกวนมีฐานะสูงส่ง ก็ไม่ควรรังแกกันเช่นนี้ ถึงกับบังคับให้พวกเราประกาศสูตรลับในการปรุงครีมเยวี่ยหัวต่อหน้าผู้คน ช่างบีบบังคับกันเกินไปแล้วกระมัง”
“นั่นสิ สูตรลับเช่นนี้มีเพียงเฉียนต้าฟู่ที่ครอบครอง คุณค่าของมันมิอาจประเมินได้ จะประกาศออกไปตามใจได้อย่างไร”
เสียงอื้ออึงดังขึ้นรอบด้าน
ครีมเยวี่ยหัวเป็นสูตรเฉพาะที่เฉียนต้าฟู่ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว แรกเริ่มเขาสร้างฐานะจากการค้าไม้ ก่อนหันมาค้าขายสินค้าที่สตรีใช้กัน สินค้าหลักก็คือครีมเยวี่ยหัว ซึ่งได้รับความนิยมจากคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แม้แต่นางสนมในวังก็ยังใช้
พ่อค้ามากมายต่างอิจฉาจนตาร้อน มองเฉียนต้าฟู่กอบโกยเงินทอง แต่กลับทำอะไรไม่ได้ เพราะมีเพียงเขาที่ครอบครองสูตรนี้
ในบรรดาร้านรวงมากมายที่ตลาดตะวันออก ร้านของเฉียนต้าฟู่เป็นร้านที่คึกคักที่สุด ผู้คนล้วนมาเพราะครีมเยวี่ยหัว
อีกทั้งหลายครั้งต่อให้ต้องการซื้อก็ยังหาซื้อไม่ได้ ราคาครีมเยวี่ยหัวในตลาดมืดถูกปั่นจนสูงลิบ
อย่าว่าแต่สูตรเลย แม้แต่วัตถุดิบที่ใช้ปรุงก็ไม่มีทางประกาศออกมา
สีหน้าหูเทียนเย็นชาลงเช่นกัน เขามองออกแล้วว่าซื่อจื่อกวนผู้นี้เจตนาไม่ดีอย่างชัดเจน
“ซื่อจื่อกวนไม่รู้ธรรมเนียมเอาเสียเลย สูตรปรุงเช่นนี้จะเปิดเผยออกไปได้อย่างไร ท่านจงใจหาเรื่องชัดๆ”
“ข้าหาเรื่องหรือ”
กวนหนิงหัวเราะเย็นชา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าเขาเปิดโปงเรื่องเก่าเลย
เขาเคยได้ยินประมุขสกุลสวินผู้เฒ่าเล่าว่า สินค้าหลักที่สกุลสวินขายในช่วงแรกคือแป้งทาหน้า ซึ่งทำจากแป้งข้าว แม้มีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่ก็เป็นที่ต้องการของตลาดอย่างยิ่ง