เซวียฟางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน ไม่ต้องพูดถึงความแค้นระหว่างนางกับกวนหนิง ต่อให้ไม่มีเรื่องบาดหมาง นางก็เอ่ยปากขอเช่นนี้ไม่ลง...
“ไม่ได้ ข้าพูดไปเรื่อยเปื่อย ข้าทำให้ไม่ได้หรอก”
นางรีบเปลี่ยนคำพูด
“เซวียฟาง เจ้าเช่นนี้ไม่เห็นแก่ไมตรีกันเกินไปแล้ว”
“ใช่แล้ว พวกเราล้วนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน พวกเราจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้เจ้าเอง”
“ต้องใช้เงินเท่าไร? บอกมาได้เลย สามสิบตำลึง? ห้าสิบตำลึง? หรือหนึ่งร้อยตำลึง?”
“เซวียฟาง เรื่องนี้ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”
คนรอบข้างต่างพูดกันไม่หยุด ทำให้เซวียฟางไม่รู้จะตอบอย่างไร
คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้ล้วนมีภูมิหลังไม่ธรรมดา หลายคนแม้แต่นางก็ไม่อาจล่วงเกินได้ ทั้งยังต้องคอยประจบเอาใจ
พี่รองส่งสายตาให้นางอยู่ตลอด
เซวียฟางย่อมเข้าใจเช่นกัน แต่จะให้นางไปหากวนหนิง เรื่องนี้...
“เจ้าไปซื้อก่อนเถิด ถึงตอนนั้นบอกมาว่าราคาเท่าไร พวกเราจ่ายให้เจ้าเอง”
“นี่เป็นความลับของพวกเรา ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปหรอก”
“เร็วหน่อยนะ ข้ารอไม่ไหวแล้ว”
เสียงเร่งเร้าสารพัดทำให้เซวียฟางไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร
แย่แล้ว อวดเกินไปเสียหน่อย
เซวียฟางเผยสีหน้าลำบากใจ ได้แต่รับคำไปอย่างขอไปที
“ข้าจะลองหาทางดู”
“เช่นนี้สิถึงจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน”
“ใช่แล้ว”
คนรอบข้างพากันเข้ามารุมล้อมนางอย่างกระตือรือร้นยิ่ง ทว่ารอยยิ้มของเซวียฟางกลับขมขื่นเหลือเกิน
ควรไปหากวนหนิงอย่างไรดี?
เรื่องที่เกิดขึ้นทางนี้กวนหนิงย่อมไม่รู้ เขาคงคาดไม่ถึงเช่นกันว่า เพียงหยอกล้อไปตามใจกลับก่อให้เกิดผลกระทบต่อเนื่อง...
ขณะนี้กวนหนิงกำลังออกไปสำรวจตลาด