เฉียนต้าฟู่ชะงักงันไปทันใด จากนั้นใบหน้าอวบอ้วนก็พลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ!
“กวนหนิง เขากล้ามาหรือ?”
“เขากล้ามาจริง ๆ หรือ?”
เฉียนต้าฟู่รู้สาเหตุอยู่แล้ว หลังเกิดเรื่องที่กรมคลัง เซวียชิ่งก็ไปพบเขาด้วยตนเอง และบอกเล่าความเป็นมาทั้งหมดให้ฟัง
หากกวนหนิงไม่ได้ตรวจสอบบัญชี ก็คงไม่มีทางพบปัญหาเหล่านี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คน จึงนำมาสู่ผลลัพธ์ในวันนี้
กล่าวได้ว่าเขาถูกกวนหนิงเล่นงานจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้...
“ไล่เขาไป!”
เฉียนต้าฟู่ตะโกนลั่น
แต่แล้วราวกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาจึงเอ่ยอีกครั้งว่า “ให้เขาเข้ามา”
“ขอรับ”
บ่าวรับใช้รู้สึกฉงน แต่ไม่กล้าขัดใจ จึงรีบออกไป
ไม่นานนัก กวนหนิงก็เดินเข้ามา
บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบาง ๆ
ภาพเช่นนี้ช่างคุ้นตาอยู่บ้าง ไม่นานก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นเดียวกัน ยามที่ทุกคนพากันตีตัวออกห่าง กวนหนิงกลับมาหาถึงที่
แน่นอนว่าเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยเหลือตน หากแต่มาเล่นงานตนต่างหาก
เฉียนต้าฟู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองกวนหนิงด้วยสายตาเย็นชา
“เจ้ามาเล่นงานข้าอีกแล้วหรือ?”
เขารู้ดีว่าจุดประสงค์ที่กวนหนิงมานั้นไม่ต่างจากคราก่อน
ตนกำลังเผชิญค่าปรับจำนวนมหาศาล ในมือก็ไม่มีเงินเหลือ อีกทั้งยังมีหนี้ก้อนโตจากโรงรับแลกเงินเฮิงเทียนเฉิงถึงสองแสนตำลึง บัดนี้หมดอำนาจลงแล้ว เกรงว่าอีกไม่นานเจ้าหนี้คงมาทวงถึงหน้าประตู
เขาต้องการเงิน!
ต้องการเงินอย่างเร่งด่วน!
ดังนั้นจึงทำได้เพียงขายทรัพย์สิน!
จุดประสงค์ที่กวนหนิงมาหาในยามนี้จึงชัดเจนยิ่ง
ฉวยโอกาสนี้กดราคาให้ต่ำที่สุด แล้วซื้อร้านรวงและที่ดินของเขาไป...