เฉียนต้าฟู่เป็นคนเด็ดขาด ทั้งยังเฉลียวฉลาด เขารู้ดีถึงสถานการณ์ของตน หากอาศัยกำลังของตนเอง คงผ่านเรื่องยากลำบากครั้งนี้ไปไม่ได้
ต่อให้ขายทรัพย์สินทั้งหมดก็ยังไม่พอชดใช้เงินเจ็ดแสนตำลึง เขาจึงทำได้เพียงรับความช่วยเหลือที่กวนหนิงยื่นให้
เขามองออกว่าคนที่กวนหนิงต้องการจัดการอย่างแท้จริงมิใช่เขา หากเป็นคนที่เคยอยู่เบื้องหลังเขา
บัดนี้เขาถูกทอดทิ้ง ทั้งยังถูกหลอกใช้ จึงรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก!
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเลือกตอบรับ
สำหรับเขาแล้ว บางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่ดีกว่าการดิ้นรนประจบเอาใจราชสำนักอย่างที่ผ่านมา
เฉียนต้าฟู่ไม่เคยนึกเลยว่า การตัดสินใจด้วยโทสะในครั้งนี้จะทำให้ภายหน้าเขากลายเป็นพ่อค้าขุนนางอย่างแท้จริง……
“วันหน้าเจ้าจะยินดีกับการตัดสินใจในวันนี้!”
กวนหนิงตบไหล่เขาเบา ๆ
“ไปชำระหนี้เสีย จ่ายเงินค่าปรับให้ครบ แล้วเริ่มต้นใหม่!”
เฉียนต้าฟู่ถือใบรับเงินอยู่หลายใบ พลันรู้สึกว่ามันหนักอึ้งราวกับมีของหนักนับพันชั่ง
ความรู้สึกนี้ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง น้ำหนักคราวนี้คือภาระอันหนักหน่วง
ร้านสกุลเฉียนไม่เหลือแล้ว
คุณค่าของเขาต้องไปสร้างให้เกิดขึ้นในสกุลกวน……
ขณะเดียวกัน
จวนเซวียกำลังจัดประชุมหารือ หรือจะกล่าวว่าเป็นการประชุมหารือภายในตระกูลก็ได้
“เฉียนต้าฟู่จบสิ้นแล้ว”
เซวียชิ่งถอนหายใจยาว
“ฝ่าบาททรงเรียกป้ายพระราชทานคืนในที่สุด เป็นเพราะเขาไม่มีวาสนาพอ!”
“มิใช่เพราะเขาไร้วาสนา แต่เป็นเพราะกวนหนิงเก่งกาจเกินไป”
เซวียหวยเหรินกล่าวขึ้นว่า “เด็กคนนี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เรื่องตรวจสอบบัญชีก็ยังมีความสามารถถึงเพียงนี้ พวกเรามองเขาผิดไปแล้ว”
“ใครว่าไม่ใช่เล่า?”