“กระหม่อมเข้าใจแล้ว กระหม่อมไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้า ลี่เปิ่นรีบกล่าวแสดงท่าที
“ไม่ว่าใครถามถึงเรื่องนี้ ห้ามแพร่งพรายเป็นอันขาด”
จักรพรรดิหลงจิ่งกำชับอีกครั้ง
“พ่ะย่ะค่ะ”
เจ้า ลี่เปิ่นรู้ดีว่า ตราบใดที่ความลับนี้ยังมีเพียงเขาที่รู้ ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังของเขาก็ไม่มีวันสั่นคลอน
แน่นอนว่าเป็นเพราะฝ่าบาทยังต้องพึ่งพาเขาด้วย
“จัดการบัญชีให้เรียบร้อย อย่าให้ผู้ใดมองพิรุธออก ส่วนเฉียนต้าฟู่... ตัดหางปล่อยวัดเสียเถิด”
“จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เจ้า ลี่เปิ่นรู้สึกว่าโหดร้ายอยู่บ้าง
เขารู้เบื้องลึกเบื้องหลัง เรื่องที่เฉียนต้าฟู่บริจาคจวนบรรพบุรุษของเจิ้นเป่ยอ๋องนั้น เป็นพระประสงค์ของคนผู้นี้
นั่นเป็นเงินก้อนใหญ่ถึงห้าแสนตำลึงเต็ม ๆ
หลังจากนั้นยังเกิดเรื่องครีมเยวี่ยหัวขึ้นอีก ทำให้เขาถูกกระหน่ำซ้ำเติม ครั้นเรื่องเพิ่งสงบลงได้ไม่นาน กำลังเตรียมหาทางหาเงินคืน กลับถูกทอดทิ้งอีกครั้ง
การทอดทิ้งครั้งนี้มิใช่เพียงตัดขาดความร่วมมือ แต่ยังจะตรวจสอบเขาโดยตรง เขาอาจถูกยึดทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก ถึงขั้นต้องรับโทษจำคุก!
ในสายตาของเจ้า ลี่เปิ่น นี่เป็นการฆ่าลาที่หมดประโยชน์อย่างชัดเจน
“จัดการให้หมดจด โยนปัญหาในบัญชีกรมคลังทั้งหมดให้เฉียนต้าฟู่รับผิดชอบ”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสเสียงเรียบ “เห็นแก่ที่เขาบริจาคจวนบรรพบุรุษของเจิ้นเป่ยอ๋อง เราจะไว้ชีวิตเขาสักครั้ง... มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คน มิฉะนั้นเจ้าจะชี้แจงกับผู้อื่นอย่างไร?”
เจ้า ลี่เปิ่นรู้ดีว่า เป้าหมายหลักคือเบี่ยงเบนความสนใจของผู้คน
ดูท่ากวนหนิงจะจี้จุดสำคัญได้จริง ๆ จนจักรพรรดิหลงจิ่งยังทรงหวาดระแวงถึงเพียงนี้