“ข่าวชัยชนะ!”
“ข่าวชัยชนะ!”
เสียงนี้ดังก้องออกไป ทหารรักษาเมืองที่เดิมเตรียมจะขัดขวางพลันเปิดทางให้ทันที
นี่คือกฎที่กำหนดไว้
หากแนวหน้ามีข่าวชัยชนะส่งกลับมายังซ่างจิง ผู้ใดก็ห้ามขัดขวาง ต้องส่งตรงเข้าวังหลวง
เมื่อได้ยินเสียงนี้
ผู้คนบนถนนต่างหลีกทางให้ในทันที เปิดทางให้ม้าเร็วผ่านไป
ทว่าเสียงนั้นก็ยังดังไปถึงหูผู้คน
“ข่าวชัยชนะหรือ?”
“มีข่าวชัยชนะแล้วหรือ?”
“ข้าฟังไม่ผิดใช่หรือไม่ ในที่สุดก็มีข่าวชัยชนะแล้วหรือ?”
ชาวบ้านริมทางต่างพากันสงสัย ตั้งแต่เริ่มศึกมาจนถึงบัดนี้ก็ยังไม่เคยมีข่าวชัยชนะ ครานี้ในที่สุดก็มีเสียที
“แต่ฟังดูคล้ายเป็นข่าวชัยชนะของอ๋องเจิ้นเป่ยหรือไม่?”
“ข้าก็ฟังดูคล้ายเช่นนั้น!”
“มิใช่ว่าอ๋องเจิ้นเป่ยประสบเหตุไปแล้วหรือ หรือว่าไม่ได้เกิดเรื่องขึ้น?”
“เร็วเข้า ตามไปฟังให้ชัดอีกหน่อย”
ชาวบ้านต่างพากันไล่ตามทหารส่งสารผู้นั้น
ตามธรรมเนียมแล้ว ต้องตะโกนประกาศข่าวชัยชนะให้ผู้คนทั้งเมืองรับรู้
ทหารส่งสารผู้นี้ก็ทำเช่นนั้น!
“อ๋องเจิ้นเป่ยกวนหนิงพลิกสถานการณ์ศึกด้วยกำลังเพียงลำพัง สังหารทหารศัตรูกว่าห้าหมื่นนาย กำจัดจี้หู่แม่ทัพใหญ่ของศัตรู และซ่งเฉิงผู้บัญชาการทหารเว่ย...”
“ข่าวชัยชนะ!”
“ข่าวชัยชนะ!”
ทหารส่งสารผู้ท่องจำเนื้อหาได้ขึ้นใจตะโกนประกาศออกมาตลอดทางอย่างคล่องแคล่ว
“ไม่ได้ฟังผิดจริง ๆ เป็นอ๋องเจิ้นเป่ยกวนหนิง!”
“อ๋องเจิ้นเป่ยไม่เพียงไม่สิ้นชีพ ยังสร้างผลงานใหญ่หลวงอีกด้วย!”
“ฮ่า ๆ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าอ๋องเจิ้นเป่ยต้องไม่เป็นอะไร”
“ร้ายกาจยิ่งนัก มีกำลังพลใหม่เพียงพันนายก็ยังสร้างผลงานได้ถึงเพียงนี้!”
“อ๋องเจิ้นเป่ยเกรียงไกร!”
ผู้คนตามท้องถนนได้ยินแล้วก็พากันบอกต่อ ข่าวแพร่ไปอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งเมืองพลันเดือดพล่าน