ที่แท้คุณชายหูเทียนผู้นี้มีอาการไม่อาจร่วมประเวณีได้ เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ก่อนเซวียเหมยแต่งเข้าจวน ทว่าเขาไม่กล้าบอกผู้ใด เรื่องเช่นนี้นับเป็นความอัปยศยิ่งสำหรับบุรุษ
เขาลอบรักษามาโดยตลอด แต่ก็ไม่หาย
ส่วนหูว่านถงอุตส่าห์จัดการเรื่องสมรสนี้ให้จนสำเร็จ ทั้งยังเกี่ยวพันกับสกุลหู เขาจึงได้แต่ยอมรับ
แล้วจะทำเช่นไรเล่า?
หากไม่แตะต้องนางเลย ผู้คนมิยิ่งสงสัยว่าเขามีปัญหาหรือ?
เขาจึงพยายามสร้างภาพลักษณ์บุรุษเจ้าชู้ ออกเข้าแหล่งเริงรมย์อยู่ทุกวี่วัน ไปที่ใดก็มีสตรีติดตาม
ข้าไม่ได้ไร้สมรรถภาพ เพียงแต่ไม่สนใจเจ้าเท่านั้น…
แท้จริงแล้วมีเพียงตนเองเท่านั้นที่รู้ว่าขมขื่นเพียงใด เรื่องน่าเวทนาอย่างที่สุดคงไม่มีสิ่งใดเทียบได้กับการได้ภรรยางามมา ทว่าทำได้เพียงมอง ไม่อาจแตะต้อง
น่าสงสารเซวียเหมย ตลอดหลายปีมานี้ต้องอยู่เดียวดายในห้องหอ ทั้งยังคงเป็นหญิงพรหมจรรย์…
ตระกูลเซวียเดือดดาล
หูว่านถง เจ้าให้บุตรชายที่ไร้สมรรถภาพมาแต่งกับบุตรีบ้านข้า นี่มันหลอกลวงกันชัด ๆ!
เซวียเหมยเดือดดาล
มิใช่ข้าที่มีบุตรยาก ที่แท้เป็นเจ้าไร้สมรรถภาพ แต่กลับปล่อยให้ข้าต้องทนรับคำครหามาตลอด ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!
เรื่องจึงถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น
ความจริงมักเหลือเชื่อเกินคาด เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อวิพากษ์วิจารณ์ทั่วซ่างจิง สกุลหูถูกเยาะเย้ยนับไม่ถ้วน
ยามนั้น หนังสือหย่าฉบับหนึ่งจากตระกูลเซวียถูกส่งไปยังสกุลหู เป็นอันสิ้นสุดชีวิตสมรส
ถูกต้องแล้ว เซวียเหมยเป็นฝ่ายหย่าหูเทียน
คนไร้สมรรถภาพอย่างเจ้ายังจะพูดอะไรได้อีก ทั้งยังไม่กล้าพูดอะไรด้วย
เมื่อขาดสัมพันธ์กับตระกูลเซวีย สกุลหูก็ตกต่ำลงในพริบตา ทั้งยังกลายเป็นตัวตลก