“ข้า... คิดถึงเจ้ากับผีน่ะสิ!”
เซวียฟางรู้สึกว่ากวนหนิงไร้ยางอายเกินไปแล้ว
“ถึงเจ้าจะคิดถึงข้า ข้าก็ทำอะไรไม่ได้ ข้าจะนอนแล้ว เว้นแต่เจ้าจะมานอนกับข้าด้วย?”
กวนหนิงเวียนหัวอย่างหนัก ไม่มีเวลามาสนใจนางจริง ๆ
“เจ้า... พูดจาไร้ยางอาย!”
“ไปกันเถอะ เสี่ยวเซียง ไปนอนกับซื่อจื่อผู้นี้”
กวนหนิงไม่สนใจนาง เพียงยกแขนขึ้นตรง ๆ เสี่ยวเซียงหน้าแดงเรื่อ เดินเข้าไปคล้องแขนเขา แล้วพากันเข้าเรือนไป...
“เจ้า... ไร้ยางอาย!”
เซวียฟางโกรธจนกระทืบเท้า
“คุณหนูเซวีย วันนี้ซื่อจื่อดื่มมากไปจริง ๆ ขออภัยอย่างยิ่ง มิสู้ท่านค่อยมาอีกวันได้หรือไม่?”
พ่อบ้านอู๋กล่าวขออภัย
“อีกวันหรือ?”
เซวียฟางกัดริมฝีปาก หากเป็นวันอื่นก็สายเกินไปแล้ว หากน้องห้าของนางได้พบกวนหนิงในวันพรุ่งนี้เล่า?
เรื่องนี้หลุดปากออกไปแล้ว นางยังจะมีหน้าไปพบผู้ใดอีก
“ข้า... จะรอเขาอยู่ที่นี่ ท่านช่วยจัดห้องให้ข้าสักห้องได้หรือไม่?”
เซวียฟางเอ่ยขึ้นตรง ๆ
กว่าจะมาที่นี่ได้สักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย ราวกับแอบทำเรื่องลับ ๆ ยิ่งมาบ่อย ความเสี่ยงก็ยิ่งสูง...
“หืม?”
พ่อบ้านอู๋รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
เซวียฟางมีชาติกำเนิดสูงส่ง ยิ่งไปกว่านั้น สตรีล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง ไม่ยอมค้างแรมข้างนอก โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่กวนหนิงกับตระกูลเซวียไม่ลงรอยกัน เมื่อครู่ยังถูกเขาโอบกอดเสียด้วยซ้ำ แต่นางยังจะอยู่ต่ออีกหรือ?
“ข้า...”
นางพูดไม่ออกอยู่บ้าง
“ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งที่จะต้องพบกวนหนิง”
“เช่นนั้นก็ได้”
พ่อบ้านอู๋จัดห้องให้ทันที เหล่าสาวใช้หลายคนต่างมองเซวียฟางอย่างสงสัย ช่วงนี้คุณหนูเซวียผู้นี้มาที่นี่บ่อยเหลือเกิน...