“ไม่ทำแล้วหรือ? เพราะเหตุใด?”
กวนหนิงมีสีหน้าตกตะลึง
กรมสืบจับมิใช่หน่วยงานธรรมดา แม้จะเป็นมือปราบเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกันแล้ว ผลตอบแทนก็นับว่าดีไม่น้อย
“ไม่มีอะไรน่าสนใจ”
อี้หยางดื่มสุราในจอกจนหมด แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “หลัก ๆ คือทำแล้วไม่สบายใจ อยากทำเรื่องหนึ่งให้ดีสักเรื่องกลับยากเหลือเกิน”
“พวกเจ้าอย่าเพิ่งหมดหวังไปเลย ข้าจะดูแลพวกเจ้า เรื่องคราวนี้ผ่านไปแล้ว อีกอย่างยังมีท่านหัวหน้ากรมโม่อยู่”
กวนหนิงเอ่ยว่า “แม้ข้าจะจากไปแล้ว แต่ข้าได้แนะนำให้ท่านหัวหน้ากรมโม่แต่งตั้งเว่ยหลิงเป็นหัวหน้ามือปราบประจำกองหนึ่ง เดิมทีก็ควรเป็นตำแหน่งของเจ้า ข้าเพียงสอดมือเข้ามาเท่านั้น”
“มิใช่เพราะเหตุนี้ บางครั้งก็รู้สึกอัดอั้น”
“ใช่”
“ขอบคุณท่านหัวหน้า พวกเราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทำต่อ และได้บอกเรื่องนี้กับท่านหัวหน้ากรมโม่แล้ว”
คนอื่น ๆ พากันเอ่ยคล้อยตาม
“นี่...”
กวนหนิงรู้ว่าพวกเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ทั้งยังรู้สาเหตุด้วย
การต่อสู้ของคนเบื้องบนมักพาลทำให้คนระดับล่างเดือดร้อนไปด้วย พวกเขาเองก็อยากทำงานให้ดี ทว่ากลับทำไม่ได้เสียที จึงทั้งผิดหวังและหมดกำลังใจ
“เช่นนั้นพวกเจ้ามาทำงานกับข้าเถิด”
กวนหนิงกล่าวว่า “เรื่องอื่นข้าไม่กล้ารับรอง แต่รับรองได้ว่าจะให้พวกเจ้าทำงานอย่างอิสระและสบายใจ”
เขาคิดชักชวนคนเหล่านี้ไว้ ทั้งหมดเป็นมือปราบในกรมสืบจับ ฝีมือดี ทำงานฉับไวเด็ดขาด กำลังคนเช่นนี้ตรงกับที่เขาต้องการพอดี
“พวกเราเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ รู้แค่วิชาหมัดมวยเล็กน้อย เรื่องอื่นก็ทำไม่เป็น”