วันนี้ กวนหนิงกลายเป็นบุคคลที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในเมืองซ่างจิงอย่างไม่ต้องสงสัย นับแต่ผ่านประตูเมืองเข้ามา เขาก็ขี่ม้าผ่านถนนสายหลักของเมืองซ่างจิง พร้อมรับเสียงโห่ร้องยินดีจากประชาชน...
“พี่รอง มาแล้ว มาแล้ว”
ท่ามกลางฝูงชน เซวียฟางชี้ไปยังกวนหนิงที่ขี่ม้าเข้ามา พลางตื่นเต้นจนแทบลอยขึ้นฟ้า
เมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่กองทัพมีชัยกลับคืนเมืองหลวง นางก็ลากพี่สาวคนรองมารอแต่เช้า
“เห็นแล้ว”
เซวียเหมยเอ่ยอย่างจนใจ
นางไม่เคยเข้าใจเลยว่าเหตุใดเซวียฟางจึงลงเอยกับกวนหนิงได้ ทั้งยังรักปักใจถึงเพียงนี้ กระทั่งไม่ใส่ใจเรื่องน้องชายอีกต่อไป
เดิมทีนางเป็นคนที่เกลียดกวนหนิงที่สุด แต่บัดนี้กลับเปลี่ยนท่าที มักได้ยินนางพูดอยู่บ่อยครั้งว่า น้องชายก่อกรรมทำชั่วไว้มากมาย ต่อให้ไม่มีกวนหนิง วันหน้าก็ต้องเกิดเรื่องขึ้นอยู่ดี...
เหตุใดคนคนหนึ่งจึงเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้?
ยามนี้นางเริ่มเข้าใจแล้ว
เขาสวมเกราะอันเจิดจ้าและน่าเกรงขาม ขี่อาชาศึกกำยำองอาจ รูปร่างตั้งตรงดุจสนสูง ท่วงท่าสง่าผึ่งผายประหนึ่งตะวันเจิดจ้า
มีชัยกลับคืน ผู้คนทั้งหลายต่างจับจ้อง
นี่คือชายในฝันที่สตรีทั้งหลายเฝ้าปรารถนา
ไม่รู้ว่ามีสตรีมากมายเพียงใดกำลังโห่ร้องอยู่รอบกายเขา เขาคือความฝันของหญิงสาวทั่วต้าคัง
บุรุษโดดเด่นถึงเพียงนี้ จะมีผู้ใดไม่รักได้เล่า?
เซวียเหมยรู้สึกอิจฉาขึ้นมาแล้ว
เมื่อนึกถึงหูเทียน สามีที่ไร้สมรรถภาพของตน...
นางยิ่งรู้สึกขมขื่น
“พี่รอง ดูเร็ว!”
เซวียฟางตื่นเต้นจนควบคุมตนเองไม่อยู่
“กวนกวนช่างองอาจ!”
“กวนกวนช่างองอาจ!”
ทันใดนั้น เสียงแหลมใสเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างหน้าไม่ไกล
“กวนกวน?”
ช่างเรียกได้สนิทสนมจนชวนขนลุก