เดิมทีบรรยากาศคึกคักกลับเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา เพราะคำพูดประโยคเดียวของกวนหนิง
ไม่ต้องการบำเหน็จใด ๆ!
หมายความว่าอย่างไร?
ทุกคนต่างรู้ดีว่าก่อนหน้านี้จักรพรรดิหลงจิ่งทรงมีท่าทีต่อกวนหนิงเช่นไร แม้ไม่เคยตรัสออกมาตรง ๆ แต่ก็ไม่เคยหยุดกดขี่เขา
บัดนี้กวนหนิงสร้างความชอบใหญ่หลวงกลับมา ย่อมไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หรือคิดจะก่อเรื่อง?
พระราชทานรางวัลให้ยังไม่ต้องการ
นี่จงใจหักพระพักตร์ฝ่าบาทหรือ?
จักรพรรดิหลงจิ่งชะงักไปเล็กน้อย ทว่ายังคงแย้มพระสรวล
“เจ้าไม่ต้องการรางวัล แล้วต้องการสิ่งใด?”
“ข้าต้องการเพียงความเป็นธรรม!”
“ความเป็นธรรม?”
“ความเป็นธรรม?”
ภายในท้องพระโรงพลันเกิดเสียงฮือฮาขึ้น ทุกคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดกวนหนิงจึงกล่าวเช่นนี้
“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น?”
รอยยิ้มของจักรพรรดิหลงจิ่งเลือนหาย
กวนหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ฝ่าบาทคงทรงทราบแล้วว่า ยามข้าไปแนวหน้า ข้าถูกศัตรูซุ่มโจมตี ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมและเผชิญอันตราย แท้จริงแล้วเรื่องนี้มิใช่อุบัติเหตุ แต่มีคนวางแผนใส่ร้าย!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างชะงักงัน
เรื่องนี้มีคนจำนวนมากรู้ บางคนก็ไม่รู้
หยางซู่ลอบทอดถอนใจ
เขาคาดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะกล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนจริง ๆ
ต่อหน้าขุนนางทั่วราชสำนักที่จับตามองอยู่เช่นนี้ การทวงถามความเป็นธรรมทำให้แม้แต่ฝ่าบาทก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เขามีหลักฐานจริงหรือ?
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า สีหน้าของเจิ้งอี้ในยามนี้หม่นคล้ำถึงขีดสุด
เป็นไปไม่ได้!
ต่อให้เขาสงสัยข้า ก็ไม่มีทางมีหลักฐาน...
“เรื่องนี้เราได้รับทราบแล้ว เป็นเอ้อเฉิง แม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพรักษาชายแดนที่สมคบกับทัพศัตรูวางแผนทำร้ายเจ้า เราสั่งประหารคนทั้งตระกูลของเอ้อเฉิงแล้ว...ย่อมคืนความเป็นธรรมให้เจ้า”