ชั่วขณะนั้น ผู้คนโดยรอบต่างชะงักงันไปทันที
เจ้าทึ่ม!
ผู้คนต่างนึกถึงคำสามคำนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ใครจะคิดว่าหูว่านถงจะเป็นคนหัวรั้นเช่นนี้
ทุกคนต่างรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่ย่อมพูดออกมาไม่ได้ โดยเฉพาะต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้
นี่มิใช่การก่อเรื่องหรอกหรือ?
ต่อจากนี้จะลงเอยเช่นไร?
มีเพียงเซวียหวยเหรินที่ไม่รู้สึกประหลาดใจ เขาเกี่ยวดองกับหูว่านถงมาหลายปี จึงพอเข้าใจนิสัยของอีกฝ่าย
คนผู้นี้เป็นพวกโอนเอนไปตามลมอย่างแท้จริง
เขาไม่สนใจความสัมพันธ์หรือไมตรีใด ๆ รู้เพียงข้อเดียวว่าใครมีอำนาจก็เข้าข้างคนนั้น
คราวก่อนเพิ่งตัดขาดสัมพันธ์กับตระกูลเซวีย ก็รีบไปเกาะขาเจิ้งอี้ทันที ครั้นถูกเจิ้งอี้เขี่ยทิ้งจนไร้หนทาง จึงมาหากวนหนิงในยามนี้
กวนหนิงเพิ่งให้คำมั่นแก่เขา หันหลังกลับก็ขายเจิ้งอี้เสียแล้ว เพราะมีที่พึ่งใหม่...
ช่างน่าพูดไม่ออกจริง ๆ
แต่หูว่านถงไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น ยามนี้เขาคิดแต่จะแสดงความภักดี
เจิ้งอี้อย่างเจ้าเป็นตัวอะไร?
เห็นท่าว่าจะเกิดเรื่องจนปิดไม่มิด ก็ขายข้าทิ้งเสียตรง ๆ ช่วงที่ผ่านมา ข้าลำบากแทบแย่
เรื่องเหล่านี้เจ้าเคยสนใจหรือไม่?
มองอีกมุมหนึ่ง ที่เจิ้งอี้เขี่ยเขาทิ้งก็เพราะกลัวจะพัวพันกับเรื่องยุ่งยากมิใช่หรือ
เขากลัวกวนหนิง
ยังมีสิ่งใดให้ลังเลอีก?
หากได้ผูกสัมพันธ์กับบุคคลผู้นี้ จึงจะนับว่าลืมตาอ้าปากได้อย่างแท้จริง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ขอเพียงห้างสกุลกวนแบ่งกิจการให้สักเล็กน้อย ก็มีอันกินอันใช้และอนาคตรุ่งโรจน์แล้ว!
ความคิดแล่นผ่านวูบหนึ่ง
หูว่านถงกล่าวต่อว่า “เดิมทีเหตุผลสำคัญที่ใต้เท้าเจิ้งยอมเกี่ยวดองกับข้า ก็เพื่อฮุบทรัพย์สินของห้างสกุลกวน เพราะข้าเป็นพ่อค้า รู้ช่องทางภายใน จึงสะดวกต่อการลงมือ เบื้องหลังล้วนเป็นเขาที่ชักใย...”