กวนหนิงรอคอยอย่างสบายอารมณ์ ทว่ามีปรมาจารย์หลายท่านรายล้อม อีกทั้งผู้คนจับตามองอยู่ทั่ว เขาเชื่อว่าคนบางกลุ่มคงไม่กล้าคิดร้ายกับเขา...
ในระหว่างที่เขารอคอย
ภายนอกก็เกิดความปั่นป่วนขึ้นแล้ว
ก่อนขึ้นไปยังวัดหานซาน กวนหนิงได้เตรียมการเอาไว้เรียบร้อย ขอเพียงได้รับสัญญาณ ก็จะตอบสนองได้ทันที
เขาระดมกำลังทั้งหมดที่สามารถใช้ได้
คดีนี้ไม่ธรรมดา วัดหานซานก็ไม่ใช่สถานที่ทั่วไป ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะทำให้เรื่องนี้ใหญ่โต!
ยามดึก ข่าวว่ากวนหนิงถูกลอบสังหารที่วัดหานซานแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว
ยามนี้เขากำลังจะสืบทอดตำแหน่งอ๋อง เพียงเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยก็ย่อมได้รับความสนใจ
กรมอาญา กรมสืบจับ
โม่เซวียนกล่าวกับคนกลุ่มหนึ่งว่า “เว้นแต่ผู้ที่เข้าเวร ที่เหลือออกเดินทางทั้งหมด!”
“ขอรับ!”
นางเพิ่งนำคนออกจากประตู
ทางด้านนี้ จางเจิ้งเจ้ากรมอาญาก็ออกมาพอดี เขามุ่งหน้าไปยังวัดหานซานพร้อมกัน
ขณะเดียวกัน กองทหารรักษาเมืองจำนวนมากจากจิงจ้าวฝู่ก็มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว...
“อะไรนะ? วัดหานซานเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร?”
ขณะนี้ เสวียนซินซึ่งอยู่ในวังก็ได้รับจดหมายที่ถงจี้ส่งคนมามอบให้
“กวนหนิงถูกลอบสังหารจริงหรือ?”
“ขอรับ!”
สีหน้าของเสวียนซินเปลี่ยนไปอย่างมาก
“รออยู่ที่นี่”
“ขอรับ”
เสวียนซินไม่กล้ารอช้า รีบไปเข้าเฝ้าจักรพรรดิหลงจิ่งทันที
เวลานี้พระองค์บรรทมแล้ว แต่ก็ยังถูกปลุกขึ้นมา
“ถงจี้เป็นผู้ลอบสังหารกวนหนิงหรือ?”
จักรพรรดิหลงจิ่งทรงคลุมฉลองพระองค์มังกร ตรัสถามด้วยพระสุรเสียงเย็นชา