รอยฟกช้ำบนแผ่นหลัง ทั้งปฏิกิริยาของถงจี้ก่อนหน้านี้... หลักฐานชัดเจนประหนึ่งภูเขาเหล็ก!
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองออกอย่างแจ่มชัด
“ยังมีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่?”
กวนหนิงมองเขา
“ใช่!”
“ข้าคิดจะฆ่าเจ้า แล้วอย่างไรเล่า?”
ถงจี้รู้ดีว่าไม่อาจปฏิเสธได้ จึงกล่าวตรง ๆ ว่า “ข้าก็คิดจะฆ่าเจ้า แล้วจะทำไม หลังจากการไต่สวนธรรมวินิจฉัย เจ้าเป็นต้นเหตุให้วัดหานซานของพวกเราเดือดร้อนไปทั่ว อีกทั้ง...”
“พอ!”
กวนหนิงขัดขึ้นทันควัน
“เจ้าคงจะกล่าวอีกว่า ท่านอาจารย์ชิ่งเจินกับท่านอาจารย์ถงฝูก็ตายเพราะข้า เจ้าจึงคิดแก้แค้นสินะ?”
“ถูกต้อง!”
“ช่างน่าขันนัก”
กวนหนิงกล่าวตรง ๆ ว่า “พวกเขาตายเพราะเหตุใด เจ้าย่อมรู้แก่ใจดี กลับโยนความผิดมาให้ข้า”
“ท่านอาจารย์ชิ่งเจินฆ่าตัวตายจริง แต่ไม่ใช่เพราะพระธรรมมหายาน หากเป็นเพราะความละอายใจ ส่วนท่านอาจารย์ถงฝูน่าจะถูกคนสังหาร และคนที่ลงมือก็มีโอกาสเป็นเจ้า!”
ถ้อยคำเดียวทำให้ทุกคนตกตะลึง
จากนั้นกวนหนิงก็กล่าวสิ่งที่ชวนตะลึงยิ่งกว่า
“แต่พวกเขาตายสมควรแล้ว เดิมทีก็สมควรตาย!”
“ซื่อจื่อกวน พบตัวคนร้ายแล้ว ถงจี้ลอบสังหารท่านเป็นความจริง ท่านพาเขาไปได้ แต่คำพูดอื่นไม่จำเป็นต้องกล่าวแล้ว”
เต้าหู้ยังคงรักษามารยาทเป็นครั้งสุดท้าย
เพราะคำพูดของกวนหนิงเกินเลยไปมาก
ชิ่งเจินกับถงฝูเป็นพระสงฆ์ที่มีฐานะสูงส่งในวัดหานซาน
“ในเมื่อจับคนร้ายได้แล้ว ก็ควรกลับได้”
เซวียหวยเหรินเอ่ยขึ้นเช่นกัน
“ไม่ เรื่องยังไม่จบ”
กวนหนิงส่ายหน้า “ความผิดของถงจี้ไม่ใช่แค่การลอบสังหารข้า เขายังเป็นคนร้ายในคดีใหญ่คดีหนึ่งอีกด้วย!”