“อาจารย์ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ยามนั้นอู้คงเข้ามาประคองชั้นหนังสือให้ตั้งตรง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มีเรื่องอันใดหรือ?”
เณรน้อยสองรูปที่งีบหลับอยู่ตรงมุมพลันสะดุ้งตื่น
“ข้าไม่เป็นไร รีบไปตามจับมือสังหาร!”
กวนหนิงเอ่ยขึ้น
อู้คงวิ่งออกไปทันที
“มือสังหารหรือ?”
“มือสังหารอยู่ที่ใด?”
เณรน้อยทั้งสองรีบเข้ามา เมื่อเห็นข้าวของพังระเนระนาด สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสงสัย
กวนหนิงมิได้ตอบพวกเขา
แม้ถูกลอบสังหาร เขาก็ดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับหยิบคัมภีร์บนพื้นขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
ภายในเล่าเรื่องราวหนึ่งซึ่งแฝงกลิ่นอายศาสนาเข้มข้น ทั้งยังมีเรื่องราวพิสดารอยู่บ้าง…
ดวงตากวนหนิงเป็นประกาย!
เขาพลิกหน้าต่อไป ยังมีภาพประกอบอีกสามภาพ
ภาพค่อนข้างพร่าเลือน ทว่ายังพอมองเห็นได้ชัด
กวนหนิงชะงักงันไปในทันใด
เขาเคยเห็นภาพนี้มาก่อน ภายในวิหารแห่งหนึ่งของวัดหานซานมีภาพฝาผนังอยู่สามภาพ ตรงกลางเว้นว่างไว้ ทว่าที่นี่กลับมีภาพครบถ้วน…
เขาพบแล้ว!
นี่แหละเส้นสายที่ตามหา!
มันเชื่อมเศษเสี้ยวทั้งหมดเข้าด้วยกันเป็นเรื่องราวเดียว
กวนหนิงตื่นเต้นจนสีหน้าเปลี่ยนไป
ภาพนี้ทำให้เณรน้อยสองรูปข้างกายงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเกิดความเลื่อมใสขึ้นมา
แม้ถูกลอบสังหาร ในยามเช่นนี้คุณชายกวนยังคงอ่านคัมภีร์อย่างกระหายใคร่รู้!
มิน่าเล่าพุทธธรรมของเขาจึงลึกซึ้งถึงเพียงนี้!
“เอ่อ… ซื่อจื่อกวน ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“อ้อ ข้าไม่เป็นไร”
กวนหนิงจึงได้สติกลับคืน คัมภีร์เล่มนี้ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขา