แม้แต่อุปนิสัยของอู๋เผิงจู่ยังเอ่ยวาจาเช่นนี้ ย่อมเห็นได้ว่าศึกครั้งนี้ยากลำบากเพียงใด
ตั้งแต่เริ่มศึก การดับไฟและบุกตีเมืองก็สร้างความเสียหายหนักหนา ส่งผลให้สถานการณ์หลังจากนั้นไม่ราบรื่น การสู้รบต่อเนื่องยาวนานเช่นนี้ทำให้สูญเสียมากเกินไป หากเป็นเช่นนี้ต่อไป กำลังพลของเขาคงหมดสิ้น
แล้วจะรบต่ออย่างไร?
ไม่มีทางรบต่อได้เลย!
ทางนี้มีคำสั่งให้ล่าถอย
กองทัพเว่ยถอยร่นอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
สู้รบติดต่อกันมานาน ทั้งเหนื่อย หิว และง่วงงุน
ที่จริงเหล่าทหารไม่อยากรบต่อกันมานานแล้ว การถอยครั้งนี้จึงทำให้พวกเขาโล่งใจ ไม่นานก็ถอยลงมา แทบไม่มีผู้ใดไม่ได้รับบาดเจ็บ
“รองแม่ทัพใหญ่ ทางเราหยุดแล้ว แล้วประตูทิศใต้จะทำอย่างไร?”
“ให้พวกเขารบต่อไป”
อู๋เผิงจู่กล่าวอย่างเดือดดาล “เจ้าไปนับดูว่าพวกเรายังเหลือคนอยู่เท่าใด”
แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นพลันนิ่งเงียบ
อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่บันไดปีนกำแพงยังเหลืออยู่ไม่กี่ชุด…
“เฮ้อ ในที่สุดก็ถอยแล้ว!”
กวนหนิงถอนหายใจอย่างโล่งอก
กองทัพเว่ยชุดนี้เป็นกองกำลังชั้นยอดอย่างแท้จริง ทั้งที่สูญเสียกำลังพลอย่างหนักตั้งแต่ต้นศึก กลับยังเปิดฉากโจมตีได้ดุดันถึงเพียงนี้ บุกขึ้นกำแพงเมืองได้หลายครั้ง เคราะห์ดีที่ทางเขาเตรียมการไว้พร้อม
เขาระดมกำลังสำรองห้าพันนายเข้ามาผลัดกันรับศึก จึงต้านทานเอาไว้ได้ แน่นอนว่ากองทัพเว่ยทางเหนือสูญเสียมากกว่า มิฉะนั้นพวกเขาคงไม่ถอย
เป้าหมายแรกของกวนหนิงชัดเจนมาโดยตลอด นั่นคือจัดการศัตรูให้ได้หนึ่งฝ่ายก่อน
แต่การทำเช่นนี้ก็ทำให้กำลังป้องกันประตูทิศใต้ไม่เพียงพอ จึงยังพักไม่ได้