หานเหมี่ยวไม่สนใจสิ่งอื่น พาคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังค่ายทหารเว่ยทางประตูเหนือ ต่อให้อู๋เผิงจู่เป็นรองแม่ทัพใหญ่ เขาก็ต้องซักถามให้กระจ่าง
แผนโจมตีที่กำหนดไว้ล่วงหน้าคือให้ทัพทั้งสองบุกพร้อมกัน ใช้แรงฮึดครั้งเดียวเข้ายึดเมืองหย่งให้ได้
เพราะยิ่งล่าช้า กองทัพก็ยิ่งเสียเปรียบ
บุกโจมตีติดต่อกันมานาน สูญเสียกำลังพลไปมากมาย ถึงวินาทีสุดท้ายกลับล้มเลิกเช่นนั้นหรือ?
นี่เป็นสิ่งที่รองแม่ทัพใหญ่อย่างท่านทำได้หรือ?
หากครานี้ตีเมืองไม่แตก คราหน้าก็ยิ่งยากแล้ว...
หานเหมี่ยวโกรธยิ่งนัก
อู๋เผิงจู่ยิ่งโกรธกว่า!
สรุปยอดผู้บาดเจ็บและล้มตายออกมาแล้ว กำลังพลของเขาเหลือไม่ถึงหนึ่งหมื่นคน ในจำนวนนี้ครึ่งหนึ่งล้วนได้รับบาดเจ็บ ชั่วระยะสั้นย่อมไม่อาจออกรบได้!
ตอนมา เขานำทัพใหญ่ห้าหมื่นคนมาด้วยแท้ ๆ!
บัดนี้เหลือเพียงไพร่พลที่บอบช้ำเพียงเท่านี้ ผลลัพธ์เช่นนี้ย่อมยากจะชี้แจงได้
อู๋เผิงจู่ตรวจตราค่ายทหาร ได้ยินเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอยู่เป็นระยะ ทั้งผู้ถูกไฟลวก ผู้ถูกทับ และผู้ถูกยิง...
“ทางหานเหมี่ยวมีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง?”
ทางเขาพังพินาศแล้ว จึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับประตูใต้
“น่าจะมีผลสำเร็จ...”
แม่ทัพใหญ่เฉาซวนขานรับ พลันชะงักไป
“รองแม่ทัพใหญ่ ท่านได้ยินเสียงอะไรหรือไม่?”
“เสียงหรือ?”
“คล้ายเสียงกีบม้า”
“กีบม้า?”
อู๋เผิงจู่ขมวดคิ้ว ตั้งใจฟัง แล้วก็ได้ยินเสียงผิดปกติจริง ๆ ทั้งยังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ประสบการณ์ในกองทัพหลายปีทำให้เขารู้ทันทีว่านี่คือเสียงทหารม้าควบทะยาน