“ดับไฟก่อน แล้วค่อยตีเมืองหรือ?”
เหล่าแม่ทัพสบตากันไปมา นี่มันเรื่องอันใดกัน?
“ปฏิบัติตามคำสั่ง!”
อู๋เผิงจู่สั่งการอีกครั้ง
“ขอรับ!”
เหล่าแม่ทัพทำได้เพียงรับคำ ก่อนจะรีบแยกย้ายไปถ่ายทอดคำสั่ง
ใบหน้าอู๋เผิงจู่เขียวคล้ำดุจเหล็ก เขาไม่เคยพบการตีเมืองเช่นนี้มาก่อน
เมื่อตอนกองทัพใหญ่เพิ่งยกเข้าสู่ต้าคัง พวกเขาเคยโจมตีเมืองหย่ง และยึดมาได้อย่างง่ายดาย ทว่าหลังเปลี่ยนให้กวนหนิงเป็นผู้รักษาเมือง สถานการณ์กลับยากลำบากขึ้นทันที
การทำเช่นนี้ย่อมเพิ่มจำนวนผู้บาดเจ็บล้มตาย
แต่ก็ไม่มีทางเลือก!
ทางประตูทิศใต้กำลังบุกโจมตีอย่างหนัก แล้วทางนี้จะนิ่งเฉยได้หรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง
ศึกดำเนินมาถึงขั้นนี้ ราชสำนักก็ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้พวกเขาระดมทหารสามแสนนายออกโจมตี อีกทั้งยังเตรียมทัพสำรองไว้อีกหนึ่งแสนนาย
แต่กองทัพสำรองมิใช่กำลังที่เรียกใช้ได้โดยง่าย
ยามนี้มีกำลังพลห้าหมื่นนายเร่งรุดมาสมทบ ก็เพื่อช่วยให้พวกเขายึดเมืองหย่งได้โดยเร็ว!
หากเปิดเส้นทางลำเลียงเสบียงได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ก็จะบรรเทาแรงกดดันได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน
บัดนี้เสบียงที่ใช้อยู่ล้วนเป็นเสบียงสำรอง ทั้งยังเริ่มลดปริมาณลงแล้ว หากยืดเยื้อต่อไปย่อมไม่อาจรับไหว
ดังนั้นต้องยอมจ่ายทุกสิ่งเพื่อให้ได้ชัยชนะ!
ฉวยโอกาสที่สองทัพร่วมมือกันครั้งนี้ ยึดเมืองหย่งให้จงได้!
เมื่อไร้หนทาง ก็ต้องสร้างหนทางขึ้นมาเอง!
ฝนตกลงมาเถิด!
หากยามนี้ฝนตกลงมาได้ก็คงดี
อู๋เผิงจู่พึมพำกับตนเอง
กองทัพเว่ยเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก พวกเขาไปนำพลั่วเหล็กชุดหนึ่งมาจากฝ่ายส่งกำลังบำรุงในเวลาไม่นาน โชคดีที่มีของสำรองไว้เช่นกัน เพราะต้องใช้ตอนตั้งค่าย จึงช่วยแก้ปัญหาเร่งด่วนได้