“พิมพ์นิยายออกขายหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ บ่าวในหอรวมถึงผู้คนที่เดินเข้าออกต่างพากันมีสีหน้าเหยียดหยาม
“ท่านมหาเสนาบดีจ้าว ท่านเก็บเรื่องนี้ไว้เถิด หรือไม่ก็เลิกมารบกวนจิ้งกู่ถังของพวกเราเสียที”
ผู้ดูแลวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น “ใครไม่รู้บ้างว่าหอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกท่านยามนี้แทบประคองตัวไม่ไหว นานแล้วที่ไม่มีผลงานชั้นดี ต่อให้มีขึ้นมา ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ”
“พูดตามตรง หอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกท่านไม่รักหน้าตนเอง แต่จิ้งกู่ถังของพวกเรายังต้องรักษาหน้า”
“ฮ่า ๆ”
ผู้คนโดยรอบต่างหัวเราะกันขึ้นมา
สีหน้าของจ้าวเหวินปินกลับไม่แปรเปลี่ยน
“เมื่อก่อนหอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกเราช่วยจิ้งกู่ถังทำเงินได้ตั้งเท่าไร เหตุใดจึงต้องพูดจาไร้น้ำใจถึงเพียงนี้?”
“นั่นมันเมื่อก่อน บัดนี้พวกเรามีผู้ร่วมงานคนใหม่แล้ว”
ผู้ดูแลเอ่ยว่า “คนผู้นี้ท่านก็คงรู้จัก เขาคืออวี๋ซิง”
“อวี๋ซิง?”
สีหน้าของจ้าวเหวินปินพลันหม่นลง
เขาย่อมรู้จักคนผู้นี้ ทั้งยังคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เมื่อก่อนอวี๋ซิงก็เป็นคนของหอวรรณกรรมเรื่องเล่า เคยเขียนเรื่องเล่ามาอยู่หลายเรื่อง ทว่าภายหลังไปประจบประแจงเติ้งหมิงจื้อ บุตรชายของเติ้งชิว รองเจ้ากรมซ้ายแห่งกรมกลาโหม
จากนั้นเขาก็เริ่มเขียนบทความประจบสอพลอเพื่อแสวงหาความรุ่งเรือง จนละทิ้งเจตนารมณ์เดิม แล้วลาออกจากหอวรรณกรรมเรื่องเล่าในที่สุด
เขามักเขียนงานที่มุ่งเรียกความสนใจและเอาใจฝูงชน บิดเบือนข้อเท็จจริง ยุยงให้ผู้คนแตกแยก ส่วนใหญ่ล้วนมุ่งโจมตีกวนหนิง
เมื่อไม่นานมานี้ ครั้นคดีเซวียเจี้ยนจงเป็นที่กล่าวขวัญกันทั่ว เขายังจงใจเขียนบทความโต้แย้งขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ทว่าขณะนั้นกระแสความเห็นของราษฎรดุจคลื่นหลาก บทความของเขาจึงไม่ก่อให้เกิดเสียงตอบรับมากนัก ถูกกระแสกลบหายไปโดยตรง…