“ซื่อจื่อกวนยินดีให้ตำนานนางพญางูขาวตีพิมพ์และวางจำหน่ายผ่านหอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกเราจริงหรือขอรับ?”
เสียงตื่นเต้นของจ้าวเหวินปินขัดจังหวะความคิดของกวนหนิง
“หอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกเจ้ามีความร่วมมือกับร้านหนังสือหลายแห่งมิใช่หรือ?”
“มีขอรับ”
“เช่นนั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
กวนหนิงมาที่นี่ก็เพื่อความสะดวก จะได้ไม่ต้องไปติดต่อด้วยตนเอง
“ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียว ต้องจัดพิมพ์และวางจำหน่ายให้เร็วที่สุด”
“ไม่มีปัญหาขอรับ ข้าจะไปจัดการด้วยตนเอง!”
จ้าวเหวินปินตบอกให้คำมั่น
“รายได้จากการขาย ข้าจะมอบให้ท่านทุกอีแปะ เพียงแต่...”
“มีอะไรหรือ?”
“ท่านเข้าร่วมหอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกเราได้หรือไม่ขอรับ?”
จ้าวเหวินปินมีสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
“หากท่านยินดีเข้าร่วม ตำแหน่งหัวหน้าหอก็มอบให้ท่านได้ขอรับ”
“หืม?”
“สำนักวรรณกรรมเรื่องเล่ากำลังซบเซา แม้จะได้รับการจัดให้เป็นหนึ่งในสิบสำนัก แต่ก็ถูกกีดกันอย่างมาก ถูกเรียกว่าเป็นสำนักนอกรีต แม้แต่หอวรรณกรรมเรื่องเล่าของพวกเราก็มีแนวโน้มจะถูกยุบ กล่าวโดยสรุปก็คือ พวกเราไม่มีนิยายดี ๆ”
จ้าวเหวินปินกล่าวเสียงขรึม “ตำนานนางพญางูขาวเรื่องนี้ผุดขึ้นมาอย่างโดดเด่น ช่วยกอบกู้ชื่อเสียงได้ ดังนั้น...”
“เข้าใจแล้ว”
กวนหนิงเข้าใจได้
ถึงอย่างไรสิ่งบันเทิงเริงรมย์เช่นนี้ แม้ทุกคนจะอ่าน แต่ก็ไม่มีใครให้ความสำคัญ
ก็เหมือนนักเขียนนิยายออนไลน์ในชาติก่อนของเขา ที่แท้ลำบากยิ่งนัก
“ข้าเข้าร่วมหอวรรณกรรมเรื่องเล่าได้ ส่วนตำแหน่งหัวหน้าหอนั้นก็ให้ท่านเป็นเถิด ข้าทำไม่ได้หรอก”
จ้าวเหวินปินเป็นคนบริสุทธิ์ใจอย่างยิ่ง คบหาด้วยได้