“ไม่ได้!”
จ้าวเหวินปินปฏิเสธทันควัน
“พวกเราสามารถให้ส่วนแบ่งเพิ่มขึ้น...”
คำพูดของเถ้าแก่เหอยังไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้น
“เรื่องนี้หารือกันไม่ได้ ข้าได้รับมอบหมายจากซื่อจื่อกวน นี่เป็นข้อกำหนดของเขา ข้าตัดสินใจเองไม่ได้”
จ้าวเหวินปินเอ่ยว่า “อีกอย่าง ร้านของท่านเป็นร้านแรกที่ข้ามาหา จิ้งกู่ถังได้เปรียบอยู่มากแล้ว”
“ไม่มีทางเจรจากันได้จริงหรือ?”
“ไม่ได้”
“ได้!”
เมื่อเห็นว่าจ้าวเหวินปินยืนกราน เถ้าแก่เหอก็ไม่พูดมากอีก
อีกทั้งสิ่งที่เขาพูดก็ไม่ผิด ร้านจิ้งกู่ถังเป็นร้านแรกที่เขามาหา ย่อมคว้าโอกาสไว้ได้ก่อน
“ส่วนเรื่องรายได้ ข้าหวังว่าท่านจะไม่หักส่วนแบ่ง หนังสือเล่มนี้เป็นของซื่อจื่อกวน อีกทั้งต้นฉบับที่เขามอบให้มีเพียงเล่มเดียว เนื้อหาต่อจากนี้ยังเขียนไม่เสร็จ ท่านเข้าใจหรือไม่?”
“วางใจเถิด จิ้งกู่ถังของพวกเราจะไม่มีวันทำเรื่องเช่นนั้น”
“ดี”
จ้าวเหวินปินมอบต้นฉบับทั้งหมดให้เขา ทั้งยังทำสัญญากันฉบับหนึ่ง เป็นสัญญาแบ่งผลกำไรจากการจำหน่าย
จากนั้นเขาก็จากไปเพื่อไปหาร้านถัดไป
หลังจากกวนหนิงมอบต้นฉบับให้เขา เขาก็ให้คนจากหอวรรณกรรมเรื่องเล่าคัดลอกไว้หลายชุด จึงมีจำนวนเพียงพอ
หลังจากเขาจากไป เถ้าแก่เหอก็เรียกทุกคนมาทันที
“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ให้หยุดพิมพ์หนังสือเล่มอื่นทั้งหมด แล้วพิมพ์ตำนานนางพญางูขาวให้หมด ต้องเข้าเล่มให้เสร็จก่อนรุ่งสางแล้วเริ่มขาย!”
“พิมพ์ได้เท่าไรก็พิมพ์มา!”
เขาเชื่อมั่นในชื่อเสียงของซื่อจื่อกวน อีกทั้งยังมีเรื่องราวชั้นดีเช่นนี้ ย่อมต้องโด่งดังเป็นแน่!
ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านทั่วไปที่อาจอ่านหนังสือไม่ออก หรืออาจไม่ซื้อไปอ่านด้วยซ้ำ แม้แต่คุณหนูจากตระกูลมั่งคั่งก็คงแห่กันซื้อจนแทบหมดเกลี้ยง!