ทั่วทั้งลานเงียบงัน
มีเพียงพระสุรเสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิหลงจิ่งที่ดังก้อง
“แต่งตั้งกวนจื่ออันเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพอันเป่ย บัญชาการกองทัพอันเป่ยสามแสนนาย ปกปักรักษาดินแดนทางเหนือ!”
ทุกคนต่างชะงักงัน
หลังเกิดเรื่องกับกวนฉงซาน ดินแดนทางเหนือก็วุ่นวายไปทั่ว ในครานั้นกวนจื่ออันได้รับมอบหมายให้รับหน้าที่ในยามคับขัน จึงได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ย โดยอาศัยนามของจวนอ๋องเจิ้นเป่ย
แต่บัดนี้ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงแล้ว!
นั่นหมายความว่า ต่อไปเขาจะแยกตัวจากจวนอ๋องเจิ้นเป่ยอย่างเป็นทางการ และกลายเป็นผู้ที่เข้ามาแทนที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ย
กวนหนิงเพิ่งสืบทอดตำแหน่งอ๋องมา ตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ควรเป็นของเขา ทว่าบัดนี้กลับตกอยู่ในมือกวนจื่ออัน
แต่ผู้คนต่างรู้ว่ายังไม่จบเพียงเท่านี้
ตำแหน่งขุนนางได้รับแต่งตั้งแล้ว ส่วนบรรดาศักดิ์นั้นยังต้องมีพระราชทาน
จะเป็นอะไรไปได้?
อ๋องหรือกั๋วกงย่อมเป็นไปไม่ได้
บรรดาศักดิ์ระดับนี้มีเพียงผู้สร้างคุณูปการในการก่อตั้งแผ่นดินเท่านั้นจึงจะได้รับ หลังจากนั้นก็ไม่มีการแต่งตั้งผู้แซ่อื่นอีก ดังนั้นคงได้เป็นเพียงโหว...
ต้องรู้ว่าต้าคังไม่มีผู้ได้รับแต่งตั้งเป็นโหวคนใหม่มานานเกือบสิบปีแล้ว
“แต่งตั้งเป็นกวนจวินโหว!”
“กวนจวินโหว?”
“กวนจวินโหว?”
ทุกคนต่างมีสีหน้าฉงนใจ
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นบรรดาศักดิ์เช่นนี้!
แม้จะได้รับแต่งตั้งเป็นโหวเหมือนกัน แต่ชื่อบรรดาศักดิ์ต่างกัน น้ำหนักอำนาจและความหมายก็แตกต่างกัน
ผู้มีความดีความชอบเป็นเลิศทั้งกองทัพ จึงได้เป็นกวนจวินโหว!
นี่มิใช่เพียงบรรดาศักดิ์ หากยังเป็นเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่กว่ากั๋วกงหรืออ๋องบางคนเสียอีก!
เห็นได้ว่าจักรพรรดิหลงจิ่งทรงให้ความสำคัญกับกวนจื่ออันเพียงใด และยิ่งทำให้เข้าใจได้ว่า การแต่งตั้งครั้งนี้มีไว้เพื่อเทียบชั้นกับกวนหนิงโดยแท้ ความหมายของมันจึงสำคัญยิ่ง!