คำพูดนี้มิใช่เพียงทิ่มแทงใจ หากยังหมายสังหารกันให้สิ้น
ทุกคนต่างรู้เรื่องราวของผู้มีอำนาจหน้าใหม่ผู้นี้อยู่บ้าง พวกเขามิใช่ชาวบ้านสามัญ ย่อมล่วงรู้ความในบางประการ
ขุนนางที่เมื่อครู่ยังสนิทสนม ต่างขยับถอยห่างไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว...
กวนหนิงกล่าวไม่ผิด คนเช่นนี้ควรอยู่ให้ห่างเข้าไว้
ทว่าภายในใจพวกเขากลับตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม
ซื่อจื่อกวนยังคงเป็นซื่อจื่อกวน แม้แต่การเสแสร้งคล้อยตามอย่างผิวเผินก็ยังไม่มี เขากลับเปิดโปงเรื่องราวเสียตรง ๆ ไม่ไว้หน้า กวนจื่ออันแม้แต่น้อย
แล้วพิธีแต่งตั้งที่จะมีต่อจากนี้เล่า?
เกรงว่าจะไม่ราบรื่นเสียแล้ว
“บังอาจ!”
เจิ้งอี้จ้องกวนหนิงด้วยสายตาเย็นชา
“กล่าววาจาเหลวไหลโดยไม่ดูสถานที่ เจ้ายังรู้จักกฎระเบียบอยู่หรือไม่”
เขาตวาดใส่โดยตรง ออกหน้าแทนกวนจื่ออัน
“ผู้ที่บังอาจคือท่านต่างหาก”
กวนหนิงกล่าวตรง ๆ “ลำดับบรรดาศักดิ์ของต้าคังนั้น อ๋องอยู่เหนือกั๋วกง ขอถามใต้เท้าเจิ้ง ท่านมีสิทธิ์อะไรถึงมาชี้นิ้วสั่งสอนข้าต่อหน้า”
“เจ้า...”
ทุกคนพลันหน้าเปลี่ยนสีอีกครั้ง
กวนหนิงจะกล่าวกับกวนจื่ออันเช่นไรก็ช่างเถิด อย่างไรเสียทั้งสองเคยมีความสัมพันธ์พิเศษ ความในซับซ้อนยิ่งนัก
แต่เขากลับโต้เจิ้งอี้โดยตรง นับว่าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว
เจิ้งอี้คือเพ่ยกั๋วกง
เป็นบุคคลตัวแทนของตระกูลขุนนางชั้นสูง เบื้องหลังยังมีกลุ่มผู้มีความดีความชอบและอำนาจมหาศาลหนุนหลัง
อีกทั้งเขายังเป็นขุนนางในสภาอำมาตย์
ลำดับในสภาอำมาตย์ของเขารองจากอัครมหาเสนาบดีรองเซวียหวยเหรินเพียงผู้เดียว
วันนี้กวนหนิงไม่คิดอดทนอีกต่อไปแล้วจริง ๆ
แต่สิ่งที่เขากล่าวก็ไม่ผิด
ลำดับบรรดาศักดิ์ ผู้สูงสุดย่อมเป็นอ๋อง รองลงมาจึงเป็นกั๋วกง
“เจ้ายังไม่ได้สืบทอดตำแหน่งอ๋อง ก่อนหน้านั้นเจ้าก็เป็นเพียงซื่อจื่อ!”