ภายใต้สายตาของทุกคน
จักรพรรดิหลงจิ่งส่ายพระพักตร์
พระองค์ปฏิเสธ!
เหตุผลนั้นเรียบง่าย ทุกคนล้วนเข้าใจ
พระองค์เป็นจักรพรรดิ จะพระราชทานสมรสให้พระธิดา ต่อให้สมรสซ้อนสองครั้ง หรือสามครั้ง ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์กล่าวอันใดมิใช่หรือ?
แม้จะทรงทราบดีว่ากวนหนิงไม่มีทางเอาชนะกวนจื่ออันได้
พระองค์ก็ไม่อาจทรงเห็นชอบ
สุดท้ายก็ยังไม่ได้หรือ?
ใจของกวนหนิงดิ่งลงสู่ก้นเหว
ไม่มีทางอื่นแล้ว ทำได้เพียงเดินไปให้ถึงทางเลือกสุดท้าย
อย่างมากก็แค่ไม่เอาตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ย อย่างมากก็แค่ก่อกบฏ...
ไม่ว่าอย่างไร ภรรยาของข้ากวนหนิงห้ามแต่งให้ผู้อื่น!
เขาตัดสินใจแน่วแน่
แววผิดหวังปรากฏขึ้นในดวงตาของกวนจื่ออัน หากกล่าวจากใจแล้ว เขายินดี และยินดีเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อครู่กวนหนิงโต้เถียงเขาเสียจนหมดสิ้นศักดิ์ศรี เขาจำต้องเอาคืน
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เขาต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าตนต่างหากคือผู้แข็งแกร่งที่สุด!
เขาจะเหยียบกวนหนิงไว้ใต้ฝ่าเท้า!
เพื่อให้ชื่อเสียงของตนเลื่องลือ
แต่ในเมื่อฝ่าบาทไม่ทรงเห็นชอบ เขาก็ไม่พูดอะไร เขาไม่ใช่คนหัวรั้นมุทะลุอย่างกวนหนิง...
“ฝ่าบาท โปรดประทานโอกาสให้กวนหนิงสักครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าอัครมหาเสนาบดีลู่ไท่หยวนจะเอ่ยปากขึ้นมา
เสียงชราภาพของเขาดังกังวาน
“กวนหนิงสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยแล้ว ย่อมไม่เหมือนแต่ก่อน หากยังขุ่นข้องหมองใจ ย่อมไม่เป็นผลดีต่อผู้ใด อย่างไรเขาก็ยังเป็นคนหนุ่ม อาจทำเรื่องหุนหันพลันแล่นได้ จำต้องทำให้เขายอมรับจากใจ ไร้คำโต้แย้งพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
จักรพรรดิหลงจิ่งทรงชะงักเล็กน้อย พระองค์พอจะสัมผัสได้ถึงท่าทีสงบนิ่งแต่กดกลั้นของกวนหนิง