“ถูกต้อง”
กวนหนิงเอ่ยว่า “นี่เป็นการโยกย้ายตำแหน่งตามปกติ ทั้งยังไม่ขัดต่อระเบียบการแต่งตั้งขุนนาง คิดว่าท่านลู่คงไม่ทำให้ลำบากใจ”
แววผิดหวังปรากฏชัดในดวงตาของลู่จ้าวหลิง
กวนฉงซานแห่งจวนเจิ้นเป่ยอ๋องเป็นยอดคนแห่งยุค เหตุใดบุตรชายจึงไม่ได้เรื่องถึงเพียงนี้? มาถึงยามนี้แล้วยังไม่แสดงท่าทีร้อนใจแม้แต่น้อย กลับเอ่ยข้อเรียกร้องเช่นนี้ ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ
แต่เขาไม่รู้ว่ากวนหนิงคิดเรื่องต่าง ๆ ไว้มากมายแล้ว
ฉันจะขออะไรได้ล่ะ?
ให้ช่วยพูดกับฝ่าบาท เพื่อไม่ให้กดขี่ฉันอีกงั้นเหรอ?
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
สู้ทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ยังดีกว่า การทำให้ตนเองแข็งแกร่งต่างหากคือรากฐาน
เขาต้องสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ของตน ค่อย ๆ ขยายออกไป...
“ช่วยเจ้าได้ แต่มีข้อแม้ข้อหนึ่ง”
“เชิญท่านว่ามา”
ลู่จ้าวหลิงเอ่ยว่า “เจ้าจงแต่งบทกวีขับขานเหมยสักบท จะเป็นกลอนห้าคำหรือเจ็ดคำก็ได้ ไม่มีเงื่อนไขอื่น ให้เวลาเจ้าหนึ่งเค่อ หากแต่งไม่ได้ก็กลับไปเสีย”
เขาผิดหวังในตัวกวนหนิงอยู่บ้าง น้ำเสียงจึงเย็นชา
และนี่ก็นับเป็นการทดสอบอย่างหนึ่ง
ลู่จ้าวหลิงเป็นผู้นำพรรคเหมย ทั้งรักดอกเหมยอย่างยิ่ง แน่นอนว่าย่อมโปรดปรานบทกวีขับขานเหมยเป็นพิเศษ
“บทกวีขับขานเหมย?”
หลูเหิงกับคนอื่น ๆ มองหน้ากัน นี่ไม่ใช่จงใจหาเรื่องหรือไร?
ใครเล่าจะไม่รู้ว่าซื่อจื่อผู้นี้ไร้ทั้งความสามารถด้านบุ๋นและบู๊ แล้วจะแต่งออกมาได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาล้วนรู้ว่าลู่จ้าวหลิงมีมาตรฐานสูงลิ่วต่อบทกวีขับขานเหมย
“ฮ่า ๆ”
ลู่จวิ้นเยี่ยนหัวเราะพลางกล่าวว่า “ซื่อจื่อกวนตีคนได้นับว่าเก่ง แต่หากให้แต่งบทกวี คงเป็นการบังคับกันเกินไปแล้ว”